Eins og kjuklingur a teini....

2011-09-25T16:34:00.002Z

Fjallarómans

Á laugardaginn fór ég í mína fyrstu Alpaferð. Ég hef alltaf haft afar rómantískar hugmyndir um Alpannna sem hafa örugglega eitthvað að gera með linnulaust áhorf á Heidi í æsku. Að vísu sá ég engar ljóshærðar hnátur með fléttur sem áttu heima í fjallakofa og þeim mun færri geitur en að því unanskildu var þetta allt saman hið krúttlegasta.

Samfeðakonur mínar vildu hinsvegar meina að þetta væru nú engir sérstakir Alpar, bara svona smá upphækkun og engin ástæða til að fara á límingunum, en þar sem tindurinn sem við klifum var í um 2500 metra hæð fannst mér ástæðulaust til að vera hógvær yfir afrekinu og tók ekki annað í mál en að kalla þetta Alpa. Það tók um fimm tíma að klöngrast allaleið upp snarbrattan tindinn og allar hugmyndir um rómantískar gönguferðir í fjalllendi gufuðu snarlega upp í svitakófi og aumum fótum. Ég sá sárlega eftir því að hafa skilið gönguskóna mína eftir heima því að Conversskór eru vita vonlaus fótabúnaður í fjallaferð. Þegar við áttum um hundrað metra eftir ófarna tók við tuttugu metra hátt klettabelti með tilheyrandi klifri, eða brölti öllu heldur. Tilburðirnir voru nú ekkert of glæsilegir hjá undirritaðri. Miðjavegu í klettabeltinu var ég vör við einhverja hreyfingu á nálægri klettaskyllu. Og viti menn, birtist ekki þessi huggulega slanga rétt við höndina á mér og gerði sig líklega til að slöngva sér (eða hvað gera annars slöngur, varla labba þær né skríða, til þess þarf fætur) óþægilega nálægt hægri höndinni minni. Ekki gat ég sleppt takinu því þá hefði ég runnið á rassin niður klettaspunguna sem hefði líklega haft mar og hugsanlegt beinbrot í för með sér, en ég mig langaði samt afar takmarkað til að stofna til náinna kynna við slönguófétið, þótt lítil væri. (svona um fimmtíu cm). „Hafð ikki áhyggjur ´skan!“ galaði ein samferðakonan til mín, „Þetta er bara ungviði, þær geta alveg orðið þrír metrar þessar og þær bíta eiginlega aldrei. Svo getur þetta ekkert bitið hvort eð er“! Mér fannst þetta ekki alveg nógu uppörvandi og hékk frosin í mjög afkáralegri stellingu og vonaði að slöngumamma væri víðs fjarri. Sem betur fer lét ungviðið sér nægja að hissa letilega í áttina að mér og hvarf svo í nærliggjandi gjótu. Ég þaut upp restina af klettunum á ljóshraða á meðan samferðakonurnar skiptust á slöngusögum og hlóu að mér. (Mannstu þegar þú fannst þessa stóru í bakpokanum þínum í páskaferðinni ´98? Ha! Jiii, hvað það var fyndið.)

Þegar upp var komið tók við háslétta með útsýni til allra átta. Þar blöstu við mér hinir „raunverulegu“ Alpnar. Tröllvaxinn fjallgarður sem reis upp í vesturátt. Fyrir utan að fyllast hefðbundinni lotningu yfir slíkri náttúrufegurð örlaði einnig á hálfgerðum pirringi af minni hálfu. Samkvæmt mínu íslenska brjóstviti skilar fimm tíma fjallganga (og hér má bæta við að ég geng ekki á fjöll, ég arka) manni yfirleitt upp á hæstu nærliggjandi tinda og lítil ástæða til að finna til smæðar sinnar en í þessu tilfelli náði ég rétt svo að komast í tæri við stóru fjöllin eftir allt puðið. Ég steytti hnefann í áttina að Ölpunum í huganum og lofaði mér að næst færi ég lengra, jafnvel þó að ég þyrfti að vaða slöngur upp að hnjám.

Upp á hásléttunni var fjallakofi og ef ég pírði augun gat ég séð glitta í annan fjallakofa í fjarskanum. Samferðakonurnar uppfræddu mig um að þessi hluti „míní“ Alpanna væri varður fjallakofum og það væri í raun hægt að ganga dögum saman frá kofa til kofa. Eftir að ég sá mat og drykkarseðilinn í kofanum varð sú tilhugsun alls ekki óaðlaðandi. Bjórúrvalið þætti til prýði á íslenskum bar og jafnvel þó að ég hafi mínar efasemdir um miðevrópskan mat sem er yfirleitt saltur,feitur og djúpsteiktur var hann afar girnilegur eftir allt puðið. Ég fannst viðeigandi að pannta mér mitt fyrsta snitzel síðan ég kom til Austurríkis og kjamsaði á djúpsteiktum herlegheitunum með Alpanna í bakið og víðáttuna í fangið. Ég hefði þó betur látið bjórinn vera. Ég fann á mér undireins, fékk rautt nef, byrjaði að hiksta og var örlítið reikul í spori á niðurleiðinni. Til allar guðs lukku römbuðum við fljótlega á kláf sem húrraði okkur niður á bílastæði en þá var kvótinn fyrir náttúruupplifun búinn. Ég steinsofnaði um leið og ég settist niður og hraut alla leiðina heim.

2011-09-25T16:23:00.002Z

Enn og aftur endurreisn...

Ég byrjaði að blogga árið 2003. Þetta var fyrir tíma fésbókar, twitter, mæspeis og hvað þetta heitir nú allt og flest rafræn samskipti fóru fram í gegnum ímeil. Ég man að á þeim tíma spruttu blogg eins og gorkúlur útum allt net og flestir sem þekkti blogguðu. Mis mikið og mis lengi þó. Ég sá alltaf svolítið eftir blogg æðinu eftir að fésbókin tók við sem alsherjar samskiptamógúll, þar sem mér þóttu bloggin í raun mun skemmtilegri, þótt að þau væri færri og ekki uppfærð jafn oft. En Fésbókin tók yfir hægt og rólega með sínu gríðar mikla flæði af upplýsingum og fréttaveitu.

Ég hef tekið mér margar og langar bloggpásur, en hef í raun aldrei gefið bloggið upp á bátin og mér dytti ekki í hug að eyða því þrátt fyrir að sum vitleysan frá því að ég var 18 ára væri líklegast best gleymd. Samfara blogg pásunum liggur í hlutarins eðli að þeim fylgi endurvakning og nú er komið að einni slíkri...

2010-02-19T03:31:00.000Z

Hah! úr því að ég man ennþá passwörtið fer ég kannski aftur að blogga

2009-02-25T15:30:00.003Z

Hóflegt og látlaust.

Óskarsverðlaunahátíðin í ár var víst hógvær og látlaus, sögðu fjölmiðlarnir. Sökum yfirstandandi efnahagsþrenginga ákvað akademían sem og hollívúdd jet-setið að sýna lit með því að sýna minni lit en venjulega. Rauði dregilinn var syttur um nokkra metra og aðeins dumbrauðari en venjulega, kjólarnir voru svartir og "yfirbragðið hið látlausasta" svo ég vitni í einn vef-miðilinn.
Síðasta látlausa óskarsverðlaunahátíð var að mig minnir 2003 eða 2004, þegar Íraksstríðið var í hámæli. Þá þótti við hæfi að vera hógvær framkomu og látlaus í klæðaburði til að minnast þeirra sem féllu í stríðinu. Það fór svo eftir pólitískum smekk hvers og eins hverra megin samúð þeirra lá. En það er önnur saga.

Ætli þeim í kvikmyndaakademíuni hafi aldrei dottið í hug að taka hógværðina og látleysið alla leið og láta steypa kvennstyttur úr bronsi til að afhenta á annus horribilis hátíðum?

2008-10-30T16:14:00.003Z

Eitt samsæri á dag kemur skapinu í lag

Sko, krakkar! Við skulum ekkert vera hissa á því að hér sé allt farið til fjandans. Málið er nefnilega það að valdaelítan á Íslandi er demónísk, nátengd djöflinum og hefur verið það um aldur og ævi.

Viljiði sönnun?

Framan á þinghúsinu okkar er letrað ártalið 1881 stórum stöfum. Þversumman af þessu ártali er 18, sem er margfeldi af 3x6, eða þrjár sexur 6 6 6 sem er einmitt tala djöfulsins. Til að undirstirka það þá eru líka þrjár sexhyrntar stjörnur á milli tölustafana í ártalinu, þ.e 1*8*8*1 og þar birtist aftur sama tilvísunin í 666.

Ég tísti af kátínu þegar ég las þetta á kristinni heimasíðu fyrr í dag. Pistlahöfundur var ákaflega innblásin af Dan Brown of fannst honum hafa heiminn höndum tekið. Málstaðurinn í greininni var að benda á djöfulleg einkenni mustera mammons (opinberra bygginga) og færði hann meðal annars sönnur fyrir því að höfuðstöðvar EB í Brussel væru byggðar eins og Babelsturninn. Ég myndi linka á greinina ef hún hefði ekki verið tekin af netinu fyrr í dag.

Megi þessi óguðlegi fróðleikur fylgja ykkur inní Hrekkjavöku og allraheilagramessu helgina.

2008-10-28T14:57:00.002Z

Kreppuhjalið er orðið svo yfirgnæfandi að það er búið að grafa sig varanlega inní heilabörkinn á mér. Í nótt dreymdi mig að ég væri fundarritari á inngöngufundi Íslands í Evrópubandalagið. Draumnum lauk með því að ég reiddist einum stjórnmálamanni svo mikið að ég sleit upp lyklaborðið og lamdi hann í hausinn.
Ég var grautfúl þegar ég vaknaði, því venjulega tekst mér að flýja raunveruleikan í draumheimum.

2008-10-21T20:53:00.001Z

Þeir segja víst að kreppan verði tími afreka á sviði andans. Þessi orðrómur af götunni var staðfestur í lesbók Morgunblaðsins um helgina. Nú getum við bara setið með hendur í skauti og beðið. Meistaraverkin munu von bráðar hrúgast inn, því svo mælir söguleg efnishyggja. Úr öskustónni mun alltaf rísa nýr fönix.
En fyrst þarf að ganga af krúttkynslóðinni dauðri. Hún var afsprengi góðæris sem fæddist í borg Davíðs og nú er hennar tími búinn.

óskapleg sjálfhverfa er þetta að þurfa sífellt að vera að horfa í spegill í stæsta (eina) dagblaði þjóðarinnar og spyrja sjálfan sig "Hver er ég" Horfa svo í augun á næsta manni í röðinni á klósettið á barnum og spyrja "Hver ert þá þú?" Ég held að það þurfi leita aðeins dýpra og annað en í yfirborðið á eigin veruleika ef ætlunin er að skapa þúsund ára ríki andlegrar útópíu á Íslandi, úr því að draumurinn um bakna útópíuna og ríkasta land í heimi (sbr, titill á einni af bókum Hannesar H.Gissurarsonar) fuðraði upp í innistæðulausum millifærslum.

Ég hef alltaf haft horn í síðu samtíðarfólks míns fyrir hina óskaplegu þrá til að skapa sér eigin kynslóð, kúltúr og menningarkima til að tilheyra. Kúltúrinn hefur í rauninni aldrei þrifist nema á pappírnum og þá í þeirra eigin skrifum um sjálft sig og bloggin hjá vinum sínum. Þau munu líklega halda áfram að elta sitt eigið skott þar til þeim sortnar fyrir augun á Kaffibarnum. Síðan má jú alltaf vona að einhver ranki við sér, finni sér annan bar og haldi partýinu gangandi.

2008-10-20T14:58:00.004Z

Það er til svo mikið af sturlun í heiminum....

Til dæmis þetta hér

furðulegt að stærsti vef-miðill landsins skuli leggja nafn sitt við það.

Hugmyndin um heimsendi í nálægri framtíð er samt ágæt dægradvöl til að velta sér uppúr þegar maður hefur ekkert betra að hugsa um. Mér finnst samt kreatívara og skemmtilegra að nota si-fi þannkagang sem útgangspunkt heldur en refsivönd guðs.
Og ólíkt henni Vopna-Rósu (sem er uppáhalds and-hetjan mín í netheimum)trúi ég ekki á heimsendi í náinni framtíð, hvort sem það er CERN krádið eða himnafaðirinn.

og úr því að ég er komin á þessar slóðir ætla ég að birta mynd af barnastarfinu í Krossinum...þar er greinilega líf og fjör.

(mynd fengin af heimasíðunni krossinn.is)

Tíu sig fyrir þann sem fattar samlíkinguna við ákveðna heimildarmynd.

2008-10-15T13:02:00.002Z

Af hreinlæti

Það er merkilegt að sú kynslóð sem las Alþýðubók Laxness í æsku og ólst upp við umræðu um hreinlæti Íslendinga skuli lykta svona dæmalaust illa í dag.
Ég veit að nú er ekki rétti tíminn til að beita sér fyrir félagslegum umbótum í kerfinu, en ég ætla nú samt að leggja til að stofnuð verið hreinsiþjónusta fyrir gamalmenni þar sem þau verða böðuð uppúr klór og fötin þeirra þvegin með terpentínu. Þessi þjónusta yrði sérstaklega ætluð fyrir gamalmenni sem eru enná sveimi í samfélaginu (þ.e ekki á stofnunum sem baða þau reglulega og gæta að almennu hreinlæti)en hafa látið af hinum ýmsu athöfnum sökum aldurs og ellibilunar sem okkur hinum finnst eðilegt, s.s regluleg böð og þvottar.

2008-10-13T18:40:00.002Z

Heimsósómi á mánudegi V

Heimsósómi vikunar á sér rætur í helginni. Einhverntíman meðan ég svaf úr mér föstudagsnóttina tókst mér að brjóta gleraugun mín. Líklegasta skýringin er sú að þau hafi einfaldlega dottið á gólfið af náttborðinu, enda er ég oft með óttalegt handapat í svefni. Þegar ég vaknaði um morguninn og fálmaði eftir gleraugun fann ég þau í tvennu lagi á gólfinu, brotin snyrtilega í tvent við spöngina sem heldur þeim saman yfir nefinu. Eftir að hafa hnýtt saman nokkur blótsyrði ákvað ég að reyna að lámarka skaðan (stef sem nú er mikið í tísku), vafði heftiplástri utanum þau, skellti á nefið og viti menn, þau tolla bara þokkalega.

Ég kenni þeim samt um að ég labbaði á einstefnuskilti við Vesturgötuna síðar um daginn.

Foreldar mínir bregða sér vanalega í sveitina á haustinn til að gera bjúgu, fá innmat, slög og búa til hakk. Hagsýn húsmæðrastefna og frystikistubúskapur er nefnilega engin kreppu nýlunda á mínu heimili. Einhverra hluta vegna hefur það æxlast þannig að ég geri ávalt einhvern óskunda akkúrat þessa helgi.
Þegar ég var 16 hélt ég úthverfa partý af stærri gerðinni sem endaði með brotinni rúðu og brotnum handlegg á sjálfri mér
Árið eftir fékk ég mér gat í tunguna
Árið þar á eftir fékk ég mér ennþá fleiri göt sem voru misvel af gataranum gerð og mútter þurfti að skutla mér upp slysó á sunnudagskvöld með heiftarlega sýkingu.
..og svo mætti telja fram til tvítugs, þá fór ég að geta lifað mínu lífi í þokkalegri fjarlægð frá vökulu (og stundum allt af því skyggnu) auga móður minnar.

Móðir var ekki par ánægð með útganginn á dóttur sinni þegar hún kom heim með dauðar rollur í skottinu. Heftiplástruðu gleraugum fóru all svakalega fyrir brjóstið á henni, enda fannst henni þau minna sig á gamla karlfauska í sveitinni sem áttu ekki pening fyrir gleraugnaviðgerðum og slíka ímynd vill hún ekki að dóttir sín beri.
Ég benti henni pent á að ég væri einmitt í sömu stöðu og gömlu karlfauskarnir, ætti ekki pening fyrir gleraugnaviðgerð og yrði því að vera heftiplástruð á nefinu fram yfir mánaðarmót.
Þrautalendingin var sú að ég mun bera linsur á mannamótum og önnur tækifæri, en karlfauskalúkkið fær að blífa við hefðbundin störf á Þjóðarbókhlöðunni. Hvar annarstaðar gæti það svo sem gengið upp að líta út eins og karlfauskur.

2008-10-09T16:51:00.002Z

Í pósthólfinu áðan.....

Til starfsfólks og stúdenta Háskóla Íslands

Kæra starfsfólk og stúdentar.

Á þeim erfiðu tímum sem nú ganga yfir er afar mikilvægt að við reynum
eftir fremsta megni að halda áfram okkar daglega lífi og starfi.

Það er eðlilegt að stúdentar og starfsfólk sé áhyggjufullt vegna
óvissunnar í efnahagslífinu hér á landi og erlendis. Á slíkum tímum er
mikilvægt að hafa hugfast að þessar þrengingar eru tímabundnar og
undirstöður íslensks þjóðfélags eru traustar. Mestu skiptir að við stöndum
saman og hlúum hvert að öðru.

Háskóli Íslands er einn af hornsteinum íslensks samfélags og mun halda
áfram á þeirri braut sem mörkuð hefur verið til að styrkja háskólastarfið,
skapa ný tækifæri og treysta með því framtíð þjóðarinnar.

Ég er sannfærð um að við munum sameiginlega sigrast á þessum erfiðleikum
og líta fram á bjartari tíma.

Með kærri kveðju,
Kristín Ingólfsdóttir, rektor

----

Mér hafði aldrei dottið í hug að efast nokkuð um að starfsemi Háskólans myndi skerðast eða breytast á nokkrun hátt þó svo að útrásavíkingarnir hafi skorið fæturna hvor undan öðrum með dyggilegri hjálp íslenskra stjórnvalda. Þetta bréf fær mig hinsvegar til að efast. Ekkert er jafn grunsamlegt og "Everythingisgonnabeokey" bréf frá æðstu stöðum. En hafðu ekki áhyggjur, Kristín rektor, ég mun gera allt sem í mínu valdi stendur til að hlúa að náunganum og jafnvel standa með honum líka.

2008-10-08T12:30:00.002Z

Súkkulaði

Það eina sem þjónustufulltrúi Landsbankans gat boðið mér þegar ég vildi athuga stöðuna á sparnaðnum mínum voru súkkulaðimolar í álpappír. Það finnst mér heldur rýr ávöxtun, sérstaklega ef höfuðstólinn er mögulega ekki til lengur. Til að undirstrika fullkomið getuleysi sitt var ekki einu sinni kveikt á sjánum á tölvunni hennar, sama gilti um þjónustufulltrúann á næsta bás. Ég sá aðeins einn þjónustufulltrúa vera að "vinna" niðrí útibúinu í Aðalstræti, hann var að tala í símann. Restin sat með hendur í skauti. Mér skildist sem svo að flest öll bankastarfsemi eða viðskipti sem fara fram í gegnum þjónustufulltrúa séu við frostmark í augnablikinu.

Þegar ég strunsaði niður tröppurnar og japplaði á því eina áþeifanlega sem eftir var/var ekki af sparnaðnum mínum sátu fyrir mér þýskir fréttamenn sem voru að veiða örvæntingafulla Íslendinga í viðtal. Ég var gripin og gáttirnar til vítis opnuðust þegar ég úthúðaði ástandinu og þá sem ég teldi vera ábyrga fyrir því. Að sjálfsögðu gerði ég það á minn yfirvegaða hátt og án allrar geðshræringar. Ég var samt heldur bölsýnni en ég er venjulega, auk þess sem ég hagfræðiþekking mín nær litlu dýpra en moggabloggið, þannig að ég var etv engin mannvistsbrekka í viðtalinu. Ef þið rekist á þetta viðtalsbrot einhverstaðar, íguðannabænum blörrið mig út í huganum.

2008-10-06T15:04:00.003Z

Heimsósómi á mánudegi IV

Allir íslensku bankarnir eru komnir í greiðslustöðvun og von er á ávarpi fá landsföðurnum sjálfum, honum Geira smart á eftir. Ég sjaldan verið fegnari að vera eignarlaus aumingi í foreldrahúsum.

2008-10-02T12:41:00.002Z

Eins og svo oft áður er ég hjartanlega sammála fréttaskýringum Baggalúts.is. Það er enginn tilviljun að hér fari allt til fjandans á sama tíma og einhverjir nýútskrifaðir hipstera leikarar setja upp skoska leikritið í Þjóðleikhúsinu.

---
Einhverra hluta vegna hefur japanska síðan porn-digest sem er hlekkjasafn um klámfengnar bloggsíður linkað á mig. Ég fékk viðvörun um það í ímeili og tilkynningu um að mörg hundruð notenda frá Japan heimsóttu síðuna mína daglega. Ég var vinsamlegast beðin um að gæta alls siðgæðis og fara að lögum í klámbirtingum/skrifum mínum á blogginu.... ég lofaði öllu fögru, hér eftir mun ég aðeins minnast á einstaklinga sem eru yfir 18 ára og gæta þess vandlega að skrifa ekki neitt sem gæti valdið óróa á fjármálamörkuðum.
Ritstjórar porn-digest flokkuðu mig sem amatör porn og mér var stórkostlega misboðið.

---

Ég er komin með haustkvef

2008-09-29T12:25:00.003Z

Heimsósómi á mánudegi III

Ég vatt mér inní Eymdunson um helgina og skoðaði nýjustu bækurnar sem nú fara að hrannast inn fyrir jólabókaflóðið. Mér til mikillar armæðu er sjálfshjálpar litteratúrinn alsráðandi og mér kæmi ekkert á óvart ef sjálfshálparbækur yrðu yfir helgmingur af öllum þýddum bókum innan fárra ára. Sem betur fer eru íslenskir höfundar aftarlega á merinni og halda ennþá að glæpasögur séu the new black og hafa ekki enn snúið sér að ritun fimmaura sálfræði að neinu ráði.

Í fyrra kom út bók sem heitir Franskar konur fitna ekki. Undirtitillinn sem fylgdi var eitthvað á þá leið að franskar konur borðuðu en fitnuðu ekki því þær borðuðu svo lítið Nú er komin út bókin Japanskar konur eru grannar og hraustar. Undirtitill: Í Japan er offituhlutfall kvenna það lægsta í heiminum, 3% Þessum bókum er stillt upp hlið við hlið í Eymundsson í Austurstætinu og verða örugglega seldar tvær fyrir eina á útsölu. Ég veit ekki alveg hversu mikil sjálfshjálp er fólgin í því að ala á minnimáttarkennd, en mögulega er hér um öfuga sálfræði að ræða. Í rauninni stendur mér samt nokk á sama.

Ég er að pæla í að skella í bók fyrir næsta fólajólafljóð og hún á að heita:
Íslenskar konur eru stútfullar af transfitusýrum og kólestróli en ég elska þær samt

2008-09-24T11:19:00.003Z

Stjörnustríð

Dæmi um nöfn á uppskriftum úr Starwars Cookbook:

Yoda Soda
Han-burgers
Darkside Salsa
Wookie Cookies

ég held ég ætli að bjóða í mat fljótlega.....

2008-09-22T11:26:00.002Z

Hanna, Gústaf og Ike

Það er reimt í herberginu mínu. Um daginn fór ég að heyra undarlegt hátíðnisuð í einu horninu. Ég kannaðist við hljóðið og eftir að hafa leitað vandlega í öllum hljóðskrám í hausnum á mér komst ég að því að hátíðnisuðið í S-A horni kjallarans er ekki ósvipað því hvernig hvín í háspennulínum í roki. Samfara þessu hafa raftæki í kjallaranum farið að hegða sér undarlega. Síminn minn gat ekki ákveðið sig hvort hann væri hlaðinn eða ekki og sendi frá sér hver skilaboðin á fætur öðru um að hann væri annaðhvort galtómur eða fullhlaðin. I-podin minn kveikti skyndilega á sér og spilaði fyrir mig skadinavíska popptónlist og svona mætti lengi telja. Allar þessar uppákomur eiga sér stað á meðan hvín og syngur í S-A horninu.

Til að bæta gráu ofan á svart er ég farin að sofa verr en ellegar. Ég er þeirri náðargáfu gædd að sofna yfirleitt um leið og ég legg höfuð á kodda, en undanfarið hef ég legið og starað uppí loftið klukkutímum saman áður en ég festi svefn. Draumalandið er mun blóðugra en venjulega og um daginn vaknaði ég við eigið óp. Botninn tók svo út þegar mér fannst ég finna fyrir einhverjum við hliðinna á mér í rúminu og skildi ekkert í afhverju mamma eða einhver annar fjölskyldu meðlimur sævi í rúminu mínu. Tilfinningin var svo sterk og greinileg að mér fannst ég finna fyrir allri snertingu og heyra andardrátt. Þegar ég snéri mér við til að athuga hver þetta væri, var þar auðvitað ekki neinn. Þá rak ég upp vein.

Á síðustu viku hef ég sem sagt orðið svo bylt við í eigin kjallara að ég hef rekið upp samtals 2 vein og þrisvarsinnum hef ég staðið á öndinni.
Ég nenni samt ekki að verða móðursjúk og ég kenni rokinu undanfarna daga um þetta allt.

Í kvöld ætla ég að horfa á myndir sem ég er búin að ætla að horfa á lengi, shooting fish, story telling og persona. Ég á allt eins von á því að sogast inní sjónvarpið, eins og í Poltergeist og verða ærsladraugur. Ég tilkynni hér með, að ef svo verður mun ég ásækja ykkur öll....

2008-09-15T12:45:00.003Z

Þegar ljósmæður fara í verkfall....

er ekki skrýtið að óskabarn þjóðarinnar deyji. Til að sporna við kreppunni (sem ég hef hingað til talið merkingalaust hjal)hef ég ákveðið að smyrja mér nesti í skólan þar til að erlendir markaðir fara að rétta úr kútnum.

2008-09-14T18:01:00.002Z

1998

Á krárarrölti helgarinnar rambaði ég á æskuástinna frá síðastliðnni öld. Ég stóð í makindum mínum fyrir utan skemmtistað með vinkonu sem langaði að finna sér strák til að fara í sleik við, þegar ég sá kunnulegt andlit í mannhafinu. Næstu klukkutímar urðu hálf súrrealískir.
Æskuástin veinaði upp yfir sig, olbogaði sig í gegnum þvöguna og heilsaði mér með virktum. Hún var með áfengisglampa í augum, reikul í spori og búin að missa nokkrar skrautfjaðrir frá því síðast, en engu að síður heillandi. Svo teymdi hún mig á barinn og við fórum að rifja upp gamla tíma. Hvað annað getur maður gert þegar maður hittir manneskju sem maður hefur ekki séð í rúman áratug og veit ekki nokkrun skapaðan hlut um annað en það sem facebook segir manni?

Nostralgían náði samt hvorki langt né djúp, og ekki náðum við að ræða samtíman að neinu viti því æskuástin þurfti sífellt að rjúfa samræðurnar til að tilkynna mér hvað ég væri æðisleg og ausa á mig lofi. Ég er nú ekki svo mikill þumbi að mér hafi aldrei verið hrósað, en yfirgengislega lofræðan sem dundi á mér næsta klukkutíman tók út fyrir allan þjófabálk. Mikið óskaplega hefði ég samt notið þess að fá að heyra þessi orð fyrir áratug síðan, en ég geri mér grein fyrir að þá voru aðstæður aðrar. Undir lokin voru aðstæðurnar orðan hálf pínlegar fyrir mig því að æskuástin var farin að sannfæra nærstadda gesti um ágæti mitt á meðan ég ranghvolfdi í mér augunum og bölvaði vinkonunni sem ég kom með upphaflega fyrir að vera stungin af ofan í kokið á einhverjum stráksa. Þá kvaddi ég og lofaði öllu fögru um kaffihúsaferðir og áframhaldandi upprifjun á gömlum tímum. Fat chance....

Ég hafði samt lúmst gaman af þessu og þegar ég rölti heim frann ég fyrir sterkri meirimáttarkend, sem er tilfinning sem bærist sjaldan í mínu brjósti.

2008-09-11T14:56:00.002Z

Til ykkar sem kunnið á tölvur

Ég er í bobba og nethjálp microsofts virðist ekkert getað aðstoðað mig.

Málið er svona: Ég er með skjal uppá 35 blaðsíður sem ég var að fá úr prófarkalestri. Síðan sendir höfundur skjalsins mér sínar eigin leiðréttingu á skjalinu og segist hafa lagað ,,Ýmislegt smálegt, orðaröð og bætt inn einstöku útskýringum" Get ég fengið Word til að bræða skjölin saman og benda mér á hvar skilur á milli? Höfundurinn notaði nefnilega ekki track changes í þegar hann sendi mér leiðréttingarnar þannig að til þess að sjá þær þyrfti ég að leggjast grundigt yfir báða textanna, orð fyrir orð. Því vildi ég gjarnan komast hjá.

Til að bæta gráu ofan á svart bilaði messengerinn minn og þar með samband við mér tölvufróðari menn og konur. Þeir sem vita hvaða word fítus ég er að tala um, endilega hendiði inná kommentakerfið, annars veður þessi lestur helgarhobbíið mitt og því nenni ég hreinlega ekki.

2008-09-11T10:25:00.004Z

Á gufunni er verið að spila Somewhere over the rainbow með dönskum texta. Stundarkorni síðar hljómaði Hit the road, Jack á sænsku. Að læra við eldhúsborðið heima á fallegum haustdegi er stórkostlega vanmetið.

2008-09-08T11:40:00.003Z

Hvar bjó ég??

Vísir.is segir frá vaxandi spennu milli glæpagengja í Kaupmannahöfn í dag. Samkvæmt fréttini eru fimm til sex glæpagengi farin í hár saman og skjóta hvort á annað þegar tækifæri gefst. Meðal þeirra glæpagengja sem talin eru upp í fréttinni er ,,hin alræmda Blågårds-plads klíka". Í minni Kaupmannarhafnartíð hékk ég mikið á Blågårds-plads. Það er rólegt og kósí torg inní Norðurbrú og þar var m.a nepalskur veitingastaður sem seldi hræ ódýran mat. Ég átti drykkuvini sem bjuggu í hálfgerðri kommúnu þarna rétt hjá og eyddi ófáum kvöldum þar. Síðan hjólaði ég heim, yfir áðurnefnd Blágardspláss og stundum settist ég þar niður og fékk mér eina sígó og valdi playlista á i-podinum mínum áður en ég hjólaði mína 5 kílómetra í úthverfið mitt. Aldrei man ég eftir að hafa orðið vör við glæpastarfsemi þar, eða bara í Kaupmannahöfn yfirhöfuð. Að vísu varð ég líkja mjög hissa þegar ég las í Metro einn morgun að maður hefði verið afhöfðaður á Gammel Kongvej, sem var hjólaleiðin mín, nokkrum mínútum eftir að ég hjólaði þar fram hjá.

Ég held að þessi saga sanni það sem mig hefir svo sem lengi grunað. Ég er fáránlega blind á mitt nánasta umhverfi og er líklega ekki fær um að meta aðstæður rétt. Samt sem áður er ég viss um að það sé einmitt þetta ingnorance sem reddi mér alltaf fyrir horn. Á öllum mínum þvælingi um dimmar borgir seint um nótt hef ég aldrei lent í neinu böggi og það hefur aldrei hvarlað að mér að ég væri ekki örugg. (7-9-13)
Foreldrar mínir spyrja mig reglulega um hvort ég sé ekki alltaf að verða vitni af hærðilega ofbeldinu í 101 Rvík sem þau lesa um í blöðunum á mánudögum. Nei, segi ég, af fullri hreinskilni. Á öllum mínum bar nóttum í bæjnum held ég að ég hafi séð innan við 5 slagsmál. Þetta segir líka kannski sitt hvað um þá staði sem ég sæki og þá staði sem ég sæki ekki.

Ég veit að þetta er brothætt heimsmynd sem á líklega eftir að splundrast fyrr eða síðar, en þangað til; ingnorance is blizz!

2008-09-07T16:50:00.002Z

Réttir

Því miður ákvað minniskortið í myndavélinni okkar að bila þannig að ég gat ekki tekið neinar myndir í réttunum. Þess í stað læt ég fylgja með mynd af mér í þessum sömu réttum þegar ég var 11 ára. Myndin birtist í Bændablaðinu.

Réttahöldin voru skemmtileg að venju. Við drógum hátt í 700 fjár í dilka og svo rákum við alla hersinguna heim. Um það bil helmingurinn af þessum 700 rollum sá sér ástæðu til að stanga mig og ég er búin að telja meira en 40 marbletti fyrir neðan mitti. Þeir stæstu hafa runnið saman í eitt meiginland sem þekur innanverð lærin á mér. (Ef þið eruð að velta fyrir ykkur hvernig það má til, þá eru rollur dregnar í dilka með því að standa klofvega yfir þeim, grípa í horn eða reifi og mjaka þeim áfram. Fæstar rollur eru hrifnar af þessu fyrirkomulagi og brjótast um á hæl og hnakka.)Auk hefðbundins hornapots letni ég líka í tveimur brútal árásum sem skiluðu um 5-6 marblettum hvor. Ef ég lít á sjálfa mig í spegli dettur mér helst í hug að þarna sé á ferðinni kona sem hafi lent í frekar grófu ofbeldi. Í fyrsta skipti á ævinni er ég hálf feimin við að berhátta mig í almenningsbúningsklefum og skammast mín fyrir hvernig ég lít út án fara.

2008-09-01T12:34:00.001Z

Vefarinn litli frá Kasmír

Fyrir nokkrum árum fóru köngulær að venja komu sína í eldhúsgluggan heima. Þar sem köngulær eru ekki uppáhaldsdýr fjölskyldunnar var þessum komum tekið með varúð til að byrja með. Í hittífyrra gerðum við móðir munnlegan málefnasamning við köngulóna sem spann vefinn sinn það árið. Hún mætti eiga gluggan utanfrá, en ef hún svo mikið sem færði einn fót inní eldhús myndi hún gjalda þess með lífi sínu. Köngulóin hefur staðið við sinn hluta samningsins (þetta eru víst svokallaðar klettaköngulær, en þær leita ekki inní mannabústaði) og við höfum staðið við okkar. Í fyrra gaf ég henni nafn og heitir hún nú Vefarinn litli frá Kasmír. Vefarinn hefur með tímanum orðið einskonar gæludýr fjölskyldunar. Við fylgjumst með honum spinna vefin sinn á meðan við hrærum í pottum og hnoðum deig og þegar hann veiðir flugu safnast öll fjölskyldan saman og fylgist með þegar bráðin er vafinn inn og étin. Vefarinn hefur braggast vel í sumar og er orðinn feitur og pattaralegur. Um daginn át hann heila hrossaflugu á innan við tveimur mínótum. Geri aðrir betur.

Það vottar meira segja á umhyggju fjölskyldunar í garð vefarans. Eldhúsglugganum er alltaf lokað með varúð (einu sinni skellti ég honum aftur í fáti og grey vefarinn hrundi niður úr vefnum) Eftir rigningardaga eða strom er það mitt fyrsta verk að athuga hvernig vefarinn hafi það. Eldhúsglugginn stendur vel að vígi gagnvart veðri og vindum og vefarinn kúrir yfirleitt útí horni á meðan veðrið gengur yfir.

Þetta er í fyrsta skipti sem ég finn fyrir hlýjum tilfinningum í garð einhvers sem hefur fleiri en fjóra fætur. Ég á eftir að sakna vefarnas í vetur og hlakka til að hitta hann aftur næsta sumar.

Vefarinn í allri sinni dýrð

Ég og gæludýrið mitt

2008-08-28T16:01:00.002Z

Mér finnst mjög skrýtið að Sigurbjörn Einarson skuli vera dáinn. Einhverra hluta vegna var ég alltaf sannfærð um að guð hefði gleymt honum og hann myndi tóra það sem eftir væri. Ég mun fyrst og fremst minnast hans fyrir hlutverk hans í ástandsskýrslunni svokölluðu sem og orða hans og aðgerða sem varða kynfrelsi kvenna. Síðast heyrði ég í honum í útvarpsviðtali í fyrrasumar, þá sagðist hann vera að skrifa bók um ástina. Það er svo sem voða sætt af manni á tíræðisaldri, en engu að síður.....

Þegar trúarleiðtogar falla frá vona ég alltaf eftirlífið þeirra gangi þvert á eigin trúarsannfæringu. Því óska ég Sigurbirni Einarssyni;

a) góðra stunda í Valhöll
eða
b) farsælla hringrása af endurfæðingum.

2008-08-25T14:58:00.004Z

Ég er ekki frá því að það örlaði á öfund hjá Sigga Sveins og Geiri Sveinssyni í útvarpsviðtölunum sem fylgdu handboltafárinu um helgina.... skammist ykkar. Sá eini af fyrv.landsliðsmönnunm sem virkilega ljómaði af gleði var Kristján Arason. Enda er hann líka stór kall með margar miljónir á mánuði og getur leyft sér að gleðjast fölskvalaust með öðrum.

og að gefnu tilefni:
ÁBENDING TIL VERÐLAUNAHAFA Á ÓLYMPÍULEIKUM EÐA ÖÐRUM STÓRMÓTUM.
Oft sér maður íþróttamenn á verðlaunapöllum bíta í verðlaunapeninginn sbr mynd að neðan. Sagan hermir að það sé gert til þess að ganga úr skugga um að málmurinn sé ekta. Þetta er vissulega rétt, en hinsvegar gildir þetta aðeins um gull. Hreint gull er deigur málmur sem auðveldlega er hægt að beyja með að bíta í hann. Því bitu kaupmenn eða höndlarar alltaf í gullið áður en viðskipti voru handsöluð til að gulltryggja að málmurinn væri hreinn en ekki blandaður. Þetta gildir hins vegar ekki um grjótharða málma eins og silfur eða málmblöndur eins og brons. Þið getið bitið og bitið eins og þið viljið í silfrið án þess að beyja það né komast að því hvort það sé ekta eða ekki. Því er þessi siður kjánalegur.

Einnig er þetta merki um hrakandi efnafræðikunnáttu hjá almenningi. Fyrstu verðlaunapeningabitin sem ég hef rekist á eru á fyrstu ÓL eftir stríð, síðan fer þeim fjölgandi og myndir af verlaunahöfum að bíta í peninga verða vinsæl mótiv. Hinsvegar eru það aðeins gullverðlaunahafar sem bíta í peninganna framan af, sem samræmist efnafræðinni. Mig langar mikið að vita hver var fyrsti silfur eða bronsverðlaunahafinn sem tók þennan ósið uppá arma sína.

Morfeus, hinn torræði fyrirliði íslenska karlalandsliðsins í handbolta gerist sekur um plebbaskap.

2008-08-22T18:19:00.003Z

Handboltafár 2008

Það er nokkuð ljóst að frönsk vín verða ekki á boðstólnum þessa helgi. Ég á gamla flösku af búrgúndarvíni sem ég ætlaði að taka með í afmæli, en hún fær að bíða betri tíma. Hvet alla lesendur til að sniðganga franskar vörur yfir helgina.

2008-08-20T10:16:00.002Z

Tillaga að borgarskipulagi

Austurvöllur verður héðané frá nefndur í fleirtölu, Austurvellir, til að vega upp á móti smæð Dómkirkjunnar og Alþingishússins. Það er vissulega tilkomumeira að sitja á Austurvöllum heldur en Austurvelli.

2008-08-18T16:03:00.004Z

Það var svo notalegt í sveitinni að mér tókst næstum að gleyma að hugsanlega var mér ruglað saman við vændiskonu aðfaranótt laugardags.

2008-08-15T15:44:00.002Z

Farsinn í borgarstjórn er góð áminning um að halda sig fjarri stjórnmálum. Í gegnum tíðina hef ég daðrað við ungliðahreyfingar á vinstri vængnum og þær við mig, en þegar kemur að því að taka af skarið hef ég alltaf skotið mér undan. Anarkistinn í mér er of rótgróinn til að ég vilji skrifa nafn mitt við flokkapólitík. Það er líka eitthvað sálarsjúkt við þá einstaklinga sem stíga fram og segjast vera hæfir til að stjórna okkur hinum. Með fullri virðingu...
Leiðin að því skrefi byrjar þó yfirleitt með áhuga á málefnum og vilja til að hafa áhrif á umhverfi sitt og samfélag, sem er að sjálfsögðu af hinu góða og til eftirbreytni. Hinsvegar verða flestir fyrir hjartabilun einhverntíman á leiðinni. Það gerist á þeim tímapunkti þegar stjórmálamaðurinn fer að nota orð eins og "pólitískur frami" og "ferill í pólitík" um sjálfann sig. Þá er komin tími til að hætta.

Ég verð líka að viðurkenna að ég legg alltaf vel við hlustir þegar ég heyri umræðuna um úrelt lýðræði og tillögur að algerri uppstokkun.

Annars þarf ég að fara að rifja upp samband mitt við Reykjavík. Í næstu viku mun hitta 30 káta leikskólakennara og fara með þeim í sögu göngu um miðbæinn. Eftir svolitla umhugsun hef ég ákveðið að fara:
Ingólfstorg-Fógetatorg-Austurvöllur-Ráðhúsið við Iðnó-Kvennaskólinn-Þingholtsstæti. Það var sérstaklega beðið um að fókusera á sögu kvenna sem og dónasögur. Þessum óskum verður mætt eftir fremsta megni. Allar tillögur af efnistökum sem henta þessum rúnti eru vel þegnar.

2008-08-14T09:21:00.001Z

Rökrétt framhald

...af þver norrænni kvenna og kynjasöguráðstefnu er auðvitað að mála á sig yfirvaraskegg í galakvöldverði á hótel sögu. Nema hvað!

2008-08-12T14:38:00.003Z

Heimsósómi á mánudegi II

Í gær tók ég strætó niðrí bæ og þurfti að skipta um vagn í Mjódinni. Í biðskýlinu var drengur á óræðum þrítugsaldri í hettupeysu sem á var letrað: She´s fat, I´m drunk, lets go for it. Ég þarf ekki að fjölyrða meira um þetta slagorð, en drenghelvítið per se vakti áhuga minn.

Mjóddin hefur orð á sér fyrir að hýsa ógæfusama einstaklinga og piltungurinn sór sig inn í þá menningu. Hann var kiðfættur, illa til hafður og andlitssvipurinn gaf sterklega til kynna að innan við höfuðkúpuna væri ekkert nema tómahljóð fyrir utan nokia hringitóna. Áletrunin á peysunni var augljóslega feitletrað Times New Roman sem bendir til þess að peysan sé hans eigin hugverk. Allavega trúi ég því takmarkað að fataframleiðendur séu svo sykurskertir að þeir noti times new roman í áletranir, hversu ósmekklegar sem þær kunna að vera.

Ég held að það séu svona menn sem nauðgi dauðu stelpunni í partíum.

2008-08-10T16:32:00.002Z

Síðustu dagar hafa verið hrein geðveiki. Gaman, en alger geðveiki. Þegar ég vaknaði í morgun/eftirmiðdag var bróðir að sinna garðverkum í blíðviðrinu, ber að ofan og stæltur og gerði grín að litlu systur sem haugaðist um húsið í slopp og pírði augun framan í birtuna. Deginum hyggst ég verja í reyfara og ævisagnalestur. B-efni, að venju á sunnudögum.

Framundan er önnur törn, en á öðrum vetvangi. Næstu viku mun ég verja í á norræna kvennasöguþinginu. Ég hlakka sérstaklega til að hreyra í róttæku fræðikonunni Judith Bennett sparka í stoðir feðraveldisins.

Ég sé fram á að sigla lygnan sjó það sem eftir er sumars eftir rósturssama mánuði undanfarið. Húrra fyrir því!

2008-08-07T14:10:00.002Z

Sumstaðar er fólk grýtt fyrir að vera samkynhneigt, annarstaðar fá samkynhneigðir ekki að vera sýnilegir. Gleðigöngur bannaðar og fólk á það að hættu að missa leiguíbúðina, starfið, fjölskylduna og ég veit ekki hvað og hvað ef það opinberar kynhneigð sína.

Ísland er sem betur fer ekki í þessum hópi og er jafnframt talið framarlega í baráttunni fyrir réttindum samkynhneigðra, þó svo að ég vildi gjarnan sjá stjórnvöld taka virkari þátt í því á opinberum vetvangi og þrýsta á önnur lönd að gera slíkt hið sama.

Á heimasíðu Íslandsdeildar amnestí internasjónal er undirskriftalisti þar sem beint er að lettneskum stjórnvöldum og þau hvött til að standa vörð um réttindi samkynheigðra þar í landi, stoppa ofsóknir á hendur þeim og leyfa gleðigöngur þar í landi.

þegar ég tjékkað síðast hafa borist hátt í 300 undirskriftir. Hér gefur að líta eina síðu á undirskriftalistanum:

Elfa Árnadóttir

Ármann Skæringsson

Ólafía Magnea Hinriksdóttir

Hrefna Karítas Sigurjónsdóttir

Svbeinbjörg Guðmarsdóttir

Clara Regína Ludwig

Lára Guðlaug Jónasdóttir

drullu skíta hommi ógéð

Hallmundur Hallgrímsson

karl kristinsson

Ólafur Guðmundsson

hoppaðu upp í rassgatið á þér faggit

Anna Atladóttir

Jónína M. Árnadóttir

Guðrún Norðfjörð

Leturbreytingar eru mínar eigin. Ég held ég þurfi ekki að eyða frekari orðum í þetta, en hvet alla til að svara þessum samlanda/löndum okkar, sem og lettneskum stjórnvöldum og klóra nafnið ykkar hér

2008-08-05T12:19:00.008Z

Heimsósómi á mánudegi (gott og vel, þriðjudegi, en fyrsti vinnudagur vikunnar er alltaf mánudagur, sama hvað dagatalið segir)

Eftir að Túrkmenbasi, einræðisherra Túrkmenistans dó hefur norður evrópskum fjölmiðlum sárlega vantað eitthvað til að gera grín að. Ólympíuleikarnir í Kína, með öllum sínum fáránlegu reglugerðum um hvað má og hvað má ekki hafa fyllt skarðið að einhverju leyti. Fúl mannréttindasamtök hafa þó gert ánægjuna af því að fylgjast með lagasettningum sem segja m.a að gamalt fólk megi ekki vera á náttfötum á almannafæri, súra með sífelldu rausi í blöðin um Tíbet og þesslags.

Síðan er einnig klassíkst að segja furðusögur frá Japan, þeir eru svo flippaðir þar. Japanssögurnar tröllriðu fjölmiðlum á tíundaáratugnum og ég man eftir hverrju headlæninu á fætur öðru sem lýstu framúrstefnulegum uppfinningum ( Með því að klæðast mega-man háþrýstibúningi getur 60kílóa hjúkrunarkona lyft 80 kílóa sjúklingi) eða furðurlegum menningarkimum. Síðan varð Japan költ og hætti að vera fyndið.

Besta uppspretta furðulegheita sem eru samt svo fjarlæg að það má gera grín af þeim án þess að brjóta loforðið um pólitíska rétthugsun eru auðvitað Bandaríkin og þá sérstaklega sú bandaríska menning sem er hvað fjærst okkur Íslendingum.
Ég man eftir flökkusögu sem gekk í grunnskóla um að sértrúarsöfnuðir í Júessofei saumuðu saman meyjarhöft kvenna sem hefðu riðið fyrir hjónaband. Þ.e.a.s ef konurnar gerðu tilheyrandi yfirbót. Konurnar ku hafa óskað eftir þessu sjálfar. Yfir þessu var flissað. Tilhugsunin var svo fjarri lagi að atburðurinn minnti frekar á Tomma og Jenna teiknimynd heldur en raunveruleikan. Nokkrum árum síðar hætti þetta að vera fyndið. Einhverjir lúðar sjá þetta líklega ennþá sem teiknimynd, en það er líka ástæðan fyrir því að þeir afgreiða ennþá í lókal hverfissjoppunni.

Eftir þennan teygða formála kynni ég heimsósóma dagsins, en hann kemur frá USA og kallast "purity ball".
Purity ball er dansleikur sem er helgaður sambandi feðra og dætra. Þetta eru gala-böll, þar sem enginn stígur inn fæti nema vera klæddur í kjól og hvítt. Tilgangurinn er að halda uppá óskert meyjarhaft dætranna. Feðurnir troða upp sem vendarar meyjarhaftsins. Hápunktur ballsins er athöfn þegar faðirinn les upp eftirfarandi sáttmála:

I, (DAUGHTER'S NAME)'S FATHER, CHOOSE BEFORE GOD TO COVER MY DAUGHTER AS HER AUTHORITY AND PROTECTION IN THE AREA OF PURITY. I WILL BE PURE IN MY OWN LIFE AS A MAN, HUSBAND AND FATHER. I WILL BE A MAN OF INTEGRITY AND ACCOUNTABLITY AS I LEAD, GUIDE AND PRAY OVER MY DAUGHTER AND MY FAMILY AS THE HIGH PRIEST IN MY HOME. THIS COVERING WILL BE USED BY GOD TO INFLUENCE GENERATIONS TO COME. (tekið af heimasíðu Generation of Life)

Síðan er hann sleginn til riddara með sverði og alles. Oft á tíðum eru líka gefnar táknrænar gjafir t.d lítið hálsmen með lási sem faðirinn hefur lykil af. Við giftingu gefur faðirinn væntanlegum tengdasyni sínum lykilinn af hálsmeninu og þar með klofi dóttur sinnar. sætt.
Þáttur dætranna í athöfinni er enginn.

Síðan dansa feður og dætur saman í fagurlega skreyttum sal. Umgjörðin minnir á sambland af brúðkaupi og prinsessuævintýri. Stelpurnar eru á aldrinum 4 til 18 ára og allar klæddar upp eins og öskubuska og pabbi er prinsinn, eða svona þangað til að hann leyfir einhverjum sér óskyldum (vonandi)að sofa hjá dóttur sinni.

Ég rakst á þennan ósóma á netinu í gær og mér líður eins og ég hafi séð sifjaspell og barnaníð renna saman í eitt og auglýst á netinu....undir formekjum guðs.

Klikkið á myndina til að stækka hana. Þar gefur að líta föður og dóttur í faðmlögum í athöfn sem er eftirlíking af brúðkaupi, nema þá að alvöru brúðkaup snúast (held ég) um meira en kynlíf. Faðirinn heldur dótturinni/brúðinni að sér með fullnægingarglott á vörunum. Ég hef aldrei verið sannfærðari um að guð sé ekki til.

2008-07-31T18:04:00.003Z

Heitasti dagur sumarsins
var í fyrradag, síðan kom ennþá heitari gærdagurinn og þá fór allt í bál og brand. Þjóðin gekk af göflunum. Hver einasti rúmmetri í sundlaugum var fylltur af holdi, ísvélar bræddu úr sér og vinnustaðir lokuðu. Síðan datt landinn ærlega í það. Austurvöllur var eins og Herjólfsdalur um verslunnarmannahelgi. Allavega mætti mér megn bjórstybba um leið og ég gekk inn Pósthússtrætið og í fjarska mátti heyra Nínu spilaða á gítar. Síðar um kvöldið hélt gleðskapurinn áfram í Hljómskálagarðinum þar sem sundurleitur (en frekar fjölmennur) hópur ungmenna safnaðist saman, drakk, spilaði á bongótrommur og létu eins og þau væru á ofskynjunarlyfjum. Uppúr miðnætti fór að skyggja og gamanið kárnaði. Sumir urðu ofurölvi og ráfuðu um miðbæinn, aðrir höfðu einfaldlega ofkeyrt sig og látu óvígir undir sæng með sólbruna, vökvaskort og timburmenn á leiðinni. Það mætti segja að það hafi verið karnival stemning niðrí bæ í gær en mér fannst hún eiginlega bara frekar tribal. Það var allavega eitthvað afar frumstætt sem réði ferðinni. Án þess þó að ég geri lítið úr því, verandi hálfgerður hellisbúi sjálf.

Persónulega er ég skilgetið afkvæmi íslensks veðurs og koðna niður í of miklum hita (20+). Minn kjörhiti er 10-15 gráður, fari hitastigið yfir það fara frumur og vefir að deyja og blóðið í mér þykknar. Mér finnst samt sem áður sumarið vera yndisleg árstíð, en samt sem áður get ég ekki fyrir mitt litla líf tekið þátt í manískri hegðun landsmanna í hvert skipti sem hitamælirinn skríður upp fyrir tuttugu gráðurnar. Hjarðeðli höfðar ekki til mín. Ég viðurkenni fúslega að veðurfar hafi áhrif á skapgerð mína, en ég læt veðrið hins vegar ekki raska mínu óhagganlega jafnaðargeði.
Verandi sá þverhaus sem ég er, ákvað ég að njóta næturinnar í stað dagsins. Nú er nefnilega aftur farið að rökkva á kvöldin og frábært að geta setið úti í húminu á sandalabol og ermalausum skóm. Burt með klisjuna um bjartar íslenskar sumarnætur og alla þá vellu sem fylgir þeim í ljóðum og textum. Svartar íslenskar sumarnætur eru nýja trendið. Allavega ef þær halda áfram að vera svona hlýjar. Black is the new black.

Til að vega upp á móti ljóðrænunni í þessari færslu ætla ég að tilkynna lesendum að ég var stungin í rassinn af geitungi í dag. Það vildi svo til að ég ætlaði í sakleysi mínu að setjast á grasbala, en vissi ekki að geitungur einn hefði fengið sömu hugmynd og sest þar á undan mér. Hann launaði mér lambið gráa með því að stinga mig í afturendann. Ég mun sitja með fætur krossaðar til hægri þar til að vinstri rasskinn kemst í eðlilegt horf.

2008-07-28T11:11:00.003Z

Sunnudagsbíó

Það er fátt betra en að þynnkubíó á sunnudögum. Þegar ég vaknaði á sunnudaginn, með hausverk, óbragð í munninum og glimmer í hárinu vissi ég að ég ætlaði að eyða deginum í vídjógláp. Í töskunni minni fann ég Ingimar Bergmann mynd en eftir smá umhugsun ákvað ég að listræn meistaraverk væru ekki það sem ég væri að leita að. Ég væri meira að leita eftir ólistrænum, klisjukendum B-myndum með blóði og byssum.

Þynnkubíóið var haldið í lókal bíósalnum hérna uppí Breiðholti. Eins og venjan er þegar hópur af fólki ætla að ákveða bíómynd, var enginn sammála. Galdurinn er að gagga sem allra hæst þannig að það sé mark tekið á þér á endanum. Venjulega nenni ég ekki að taka þátt í nöldurkórnum, en í gær beitti ég öllum mínum klókindum til að koma mínum sjónarmiðum að. Og á endanum gerðist sá fáheyrði viðburður að kröfum mínum var mætt til fullnustu. Stórslysamyndin Doomsday varð fyrir valinu og ég veinaði af kátínu á meðan ræman leið hjá á hvítatjaldinu. Þetta er ein allra besta vonda B-mynd sem ég hef séð. Ósmekklegheitin í Dúmsdei felast annarsvegar í óþarflega miklu gori*, þar sem dýr koma sérstakelga við sögu. Gorið er líka asnsi hávært og það er greinilegt að gor meistari myndarinnar hefur lagt mikið í hljóðvinsluna. Allavega er ég viss um að kanínur splattist ekki með svona miklum elegans og bravúr eins og í Dúmsdei. Krassandi gorhljóðin voru ennþá að koma útúr hátölurunum á meðan kanían var löngu komin í splatt. Tilgangurinn með kanínusplattinu fyrir söguþráðinn var eiginlega enginn.

Hin ósmekklegheitin í Dúmsdei færðu myndina yfir á æðra stig. Þ.e hún er eitt mesta overkill sem ég hef séð. Útrýming mannkyns, spillt stjórnvöld sem plotta við hingborð úr gleri í stórum turni á meðan alþýðan berst uppá banaspjót,BDSM, stórhættulegur ólæknanlegur vírus, cyper pönkarar, miðaldariddarar, hi-tech framtíðarvopn, one lænerar, mannát og eineygð kvennhetja. Allt í einni mynd. Yfirdrifnari sögu er vart hægt að ímynda sér. Að endingu mætti nefna að allt havaríið flaut svo framhjá undir ofurdramatískri óperutónlist. Mæli fáránlega mikið með dúmsdei fyrir unnendur lélegra mynda.

*við horfðum á unrated version. Eitthvað segir mér að atriði eins og kanínusplattið hafi verið klippt burt í útgáfuna sem sýnd var í kvikmyndahúsum.

2008-07-23T17:01:00.004Z

Mér er hlátur í hug

Ég er búin að sitja sveitt við skriftir uppá síðkastið. BA ritgerð, viðtöl, pistlar, yfirlestur greina og fleira. Í gær setti ég persónulegt met og starði á tölvuskjá samfellt í 15 tíma. Mig dreymir um að geta grætt internetið og einfalt ritvinluforrit inní heilabörkin á mér svo ég gæti hreyft mig aðeins um set. Í einverunni og innilokuninni hef ég drabbast niður. Akkúrat núna er ég í ljósbláum baðslopp með brunagati, sitthvorum sokknum, skítugum undirkjól, með úfið hár og kámug gleraugu. Ekki glæsileg sjón get ég sagt ykkur. Til að brjóta upp daginn leyfi ég mér að horfa á jútjúb eftir hver 1000 skrifuð /yfirlesin orð. Þá horfi ég yfirleitt á eitthvað til að lyfta upp andanum eins og til dæmis japönsk game show.

Mæli með þessu vídjói. Horfið á til enda.

Annað góður skets (sem er samt ekki á jútjúb) var þegar þáttastjórnendur sendu emúa inná á almenningsklósett.

2008-07-21T12:14:00.008Z

Hunangsflugur og stuðlaberg.

Ég fór að skoða uppdrætti af nýja tónlistarhúsinu við höfnina um daginn. Við Lækjatorg er komin þessi líka sallafína gestastofa sem ég hvet fólk til að heimsækja. Þar er hægt að skoða uppdrætti, þrívíddarlíkön og ég veit ekki hvað og hvað. Allt sett upp á sem aðgengilegastan hátt fyrir svona plebba eins og mig sem vita ekkert um arkitetkúr, rými og hljómburð. Tónlistarhúsið er risaframkvæmd á reykvískan mælikvarða og því er (vonandi) vandað til verksins. Súperstirnið Ólafur Elíasson er trompið að þessu sinni og hann á heiðurinn á klæðningunni sem verður utan um húsið, en hún verður úr gleri sem er skorið í sexstrendinga og raðað upp.

Mér fannst glerhjúpurinn minna mig á býkúpu. Fyrirmyndin var auðvitað stuðlaberg. Nema hvað.

Legg málið í dóm lesenda

Hér sjáum við stuðlaberg

og hér er hunangsframleiðsla

tónlistarhúsið.

Dæmi hver fyrir sig.

2008-07-20T11:10:00.004Z

Fussumsvei

Sum tækifæri eru bara of góð til að sleppa þeim. Um helgina sat ég í stofu ásamt drengjahópi sem var í þann mund að finna sannleikan ofan í rauðvínsflösku númer þrjú. Réttlætið, heimspekinn og sannleikurinn runnu saman í eitt og hugmyndafræðin svo kristaltær að hún gat tæklað hvaða aðstæður sem var, spurðu bara. Deilurnar fyrir botni Miðjarðarhafs má leysa bara ef þið hlustið á okkur, ég veit hvað Hitler var að spá og ég held að Múgabe sé eins og hann.
Ég ranghvolfdi í mér augunum. Síðan barst talið að helförinni.
(Hún var sko svakaleg, krakkar!)
Þá var komin tími á að yfirgefa pólitískt rétthugsandi en jafnfram hrútleiðinlegt (og vitlausa) partýið.
Verandi sú dama sem ég er ákvað ég að kveðja með stæl.
,,Æi, strákar, Gyðingar eru gráðugir og hortugir og ég held að þeir hafi kallað þetta yfir sig sjálfir" Sagði ég með minni allra saklausustu rödd og ég held þeir hafi gleypt agnið. Það var allavega þögn meðan ég tróðst út.

2008-07-17T11:07:00.002Z

Tvö tjikkflikk

Ég og móðir erum komnar í góða bíó rútínu sem líka má flokka sem gæða samverustundir. (eitthvað sem lífstílsspekingarnir segja að sé á undanhaldi í hraða nútímasamfélagins wottever) Nýja hobbíið okkar mömmu er að sjá tjikkflikk blokkböstera í bíó. Sáum Beðmál í borginni fyrr í sumar og Mamma mia í gær. Svei mér þá ef tjikk flikk kvikmyndaformið komst ekki bara nokkuð nálægt fullkomnum með Mamma mia. Að sjálfsögðu er allt fyrirsjánlegt, öll samtöl og frekar stöðluð og enginn karakter hegaðar sér út fyrir hið fyrirfram samþykkta form Hollywood tjikkflikksins, en engu að síður hittir myndin í mark. Samt sem áður er ekki langt síðan að ég sat í djúpum sófa, hlustaði á Kinks á vínil og rabbaði við vinkonu kvartettinn um hvað ABBA væri steindauð hljómsveit.
Fyrir ykkur sem eruð á leiðinni á Mamma mia vara ég samt við byrjuninni á myndinni. Samfelldur aulahrollur hríslaðist niður bakið á mér fyrstu tíu mínúturnar.

Beðmálin voru verr heppnuð að mínu mati. Kannaski er kreppan búin að skjóta rótum í hjartanu á mér, en þessi endalausi lúxus lífstíll, með 400 dollara skóm, personal assistance og einkabílstjórum ásamt frekar útvötunðu kynlífsdjóki um brasilískt vax var ekki að slá á eina strengi.

Hvað skyldi vera næsta tjikkflikk í bíó? (ath, ég geri greinarmun á tjikkflikk og rómantískri gamanmynd)

Annars hafa síðustu dagar ekki verið mínir allra bestu. Ég er óskaplega fegin að næsta vika kemur aldrei aftur.

2008-07-13T18:48:00.002Z

Ekki er öll vitleysan eins

Hi Hafdis.

I´m a regular reader of IcelandReview.com and I really love your daily life columns. You have good sense for how to tell little day-to-day stories with humor, irony but yet touch of sweetness. Your take on whaling, protecting the environment and abortions have also been enlightening but still with your style of personal writing.

I was going to ask you a favor.. :) I look at the Visir.is website every so often
and i found a section "einkamál" . I am assuming it is the dating section!

I found this article for this young lady ( and i am 23 myself by the way...). Could
you please ouitline what she is saying about her self for me? I can read some of

it.. but i am still learning icelandic at the moment.

Regards,

Christian

:
Kvenkyns
Aldur:
23 ára
Landshluti:
Vesturland
Kynhneigð:
Gagnkynheigð(ur)
Hæð:
172
Þyngd:
95
Augnlitur:
Blá
Hárlitur:
Brúnt
Flokkur: Stefnumót, Vinátta / Spjall

Hvað get ég sagt.

Ég á mér ansi fjölbreyttan lífstíl og elska alla musmunandi hluta hans. Sem stendur
er ég að vinna í hestunum mínum eftir að hafa búið erlendis í ár og stundað sum
áhugamál mín þar að krafti ásamt því að hafa verið að vinna á ferðaskrifstofu.

Draumurinn er að ferðast meira og sjá meira en það er í áætlun eftir þrjú ár hjá mér
að ferðast um norður og suður Ameríku, getum orðað það þannig að ég hef enn ekki
fundið neitt sem getur fest mig vel á sama staðinn!

Áhugamál mín eru ansi fjölbreytt en svona sem mest ber á er það að ég elska að vinna
með hestana mína og bara vinna í sveitinni, þar fyrir utan skrifa ég mikið og les.
Ég viðurkenni einnig að ég elska spennu og hryllingsmyndir, eiginlega bara flest sem
fær hjartað til að slá aðeins hraðar.

Annars er ég sæmilega kaldhæðin, á það til að vera stríðin og mér finnst gaman að
því að vera í kringum fólk sem er pínu skrýtið og bara sannt sjálfu sér!

Annars, ef það er eitthvað sérstakt sem þig langar að vita, endilega spurðu.

V.

----

Ég varð pínu upp með mér, þar til að ég áttaði mig á að hann væri bara að smjaðra fyrir mér svo ég myndi þýða fyrir hann. Nú hef ég nokkra möguleika.
1. Hundsa þetta
2. Þýða, maður á ekki að standa í vegi fyrir ástinni, er það?
3. Þýða bandvitlaust, því ég er óféti.
4. Þýða með smá brenglunum hér og þar, því það væri svo fyndið (fyrir mig).

Annars lítst mér bara ansi vel á þessa stelpu fyrir hann Christian. Sveitastelpa með fjarlæga drauma, er það ekki alltaf voða kósý? Að vísu er hún aðeins í þyngri kanntinum, en það er líklega kjarnafæðinu í sveitinni að kenna. Það varð nefnilega offitu sprenging í sveitum landsins þegar ruslfæðið og sykurátið lagðist ofan á sveitamatinn. Ég er vissum að það rennur af henni hið fyrsta.

Sem betur fer aulaðist ég til að safna saman allri ir.com vitleysunni sem hefur streymt til mín síðan ég byrjaði að dálkast hjá þeim. Ég mun orna mér við þetta þegar fram líða stundir.

2008-07-10T14:22:00.002Z

Deadlænar eru eins og kabbamein. Sérstaklega þeir dedlænar sem maður þarf að standa við. Lauk við þrjár greinar á einum sólahring og mér líður eins og ég hafi afrekarð eitthvað ofsalega merkilegt.

Sem er náttúrulega bull, því það hefði verið minnsta málið að klára þetta fyrir löngu, ég bara gerði það ekki. Stundum er mér mjög uppsigað við eigin vinnubrögð. Til að fagna sigrinum á sjálfri mér ákvað ég að snúa aftur sigri hrósandi til hins daglega lífs og tek nú fagnandi á móti boðum í hverskyns skemmtilegheit.

Svo er ég líka búin að ná 100% árangri í að nota gaffal rétt. Það þýðir þó ekki að ég sé fullkomlega útlærð í borðsiðum því nú hefur líka komið uppúr dúrnum að ég held á honum eins og hamri eða öðru þungarvigarverkfæri, þ.e kreppi alla lúkuna utanum hann í stað þess að tylla honum milli fingranna líkt og um penna að annað fínlegra tól væri að ræða. Ég er sem sé mum meiri barbari en ég hélt að ég væri. Ég væri líklega best geymd í helli uppá fjöllum.

Óperusöngvarinn og snyrtipinninn Bergþór Pálsson heldur reglulega námskeið í borsiðum fyrir almúgan og ég óska hér með eftir einu slíku.

2008-07-08T10:24:00.002Z

Engin andskotans krútt hér!

Nú var ég ánægð með Lesbókina. Flateyjar-Freyr og ofsóknir við Eystrasaltið. Þveröfugt og þrælskemmtielgt, enda sagnfræðingar á ferð. Þægileg tilhugsun að menningarinnslag dagblaðanna nái stundum út fyrir suðupottinn 101 Reykjavík þar sem flestir lyfta glösum í sama takti og hugsa í kór. Skrifa síðan lærðar greinar um reynslu sína af sjálfum sér. Ullabjakk.

Annars er ég orðin heimavinnandi húsmóðir. Fyrstu dagarnir voru frekar ópródöktívir þar sem að ávanabindandi síður eins og jútjúb áttu það til að taka frá mér meiri tíma en ég vildi viðurkenna. Eftir að ég gekkst við vandamálinu fékk ég mér net-nanny sem passar uppá hegðun mína á netinu. Ég sagði henni að banna mér að fara á jútjúb og við það hefur hún staðið. Get svo sannarlega mælt með þessari umhyggjusömu barnfóstru við alla sem eiga við einbeitingarleysi og athyglisbrest að stríða. Í staðin þarf ég að glíma við foreldra í sumarfríi sem eru óþreytandi við að stinga uppá einhverju skemmtilegu sem ég get ekki leyft mér að gera. Mér dettur samt ekki í hug að kvarta þegar móðir færir mér appelsínudjús og þurrkaðar ferskur af og til. Ég ætla að njóta þess að vera einkabarn sem býr heima hjá sér eins lengi og ég get, því ég veit að niðurtalningin er hafin.

2008-07-06T21:31:00.002Z

Jæks!!!

Mér hefur borist til eyrna að ég sé víst að bombarda fólk með vírusum. Líklega í gegnum msn. Ef þið hafið fengið einhver dularfull skilaboð frá mér, vinsamlegast látið mig vita svo ég geti reynt að rekja slóðina. Ég er með góða vírusvörn sem hefur dugað vel til þessa og samkvæmt statusnum á henni þrífst ekkert óhreint í tölvunni minni. Ég er óttarlega vanmáttug gagnvart nútímatækni en sem betur fer á ég tölvulæsa vini sem ég get hallað mér upp að í neyð. Síðast þegar ég dreifði vírusum var það í gegnum háskóla netið, en þá tókst tölvunni minni að sýkja 666 (já, akkúrat þessi tala) aðrar tölvur á innan við klukkutíma. Sem betur fer er hásklólanetið ekkert anarkí og er vel vaktað af RHÍ sem henti mér út af netinu med det samme. Biðst fyrirfram afsökunar á þeim vandræðum sem msn tengsl við mig gætu skapað. Ekki opna linka eða póst með furðulegum header frá mér.
---

Annars var ég að koma úr vel heppnaðri fjallaferð. Sá nokkrar fuglategundir, ísbirni og spilaði póker í Þórsmörk. Brann á öxlunum og er töluvert doppóttari í framan en fyrir helgi.

2008-07-02T17:50:00.002Z

Lesbókarbörnin halda áfram að skilgreina sjálfa sig á síðum Moggans. Nýja orðið á götunni er ,,síð krútt". Nú er sem sé ekki nóg að vera krútt, þú getur líka verið síð krútt. (post-cute) Björk og Sigrún Eðvalds eru víst prototype krútt, en við sem munum betur eftir Sigurrós og Múm erum síðkrútt. Að venju set ég upp skeifu þegar þetta málefni ber á góma og breytist í þverhausinn sem ég er. And-krútt myndu moggabörnin kalla það.

Annars er þýska fánanum flaggað á hvolfi fyrir utan Geysis húsið í kvosinni í dag. Það fannst mér mjög skemmtilegt. Sem sumarstarfsmaður í óteljandi störfum veit ég af reynslu að sumarstarfsmenn hefja sumrið með að klúðra öllu sem mögulega er hægt að klúðra. Ég sé fyrir mér hnípinn framhaldsskólanema sem vinnur í sumarafleysingum á Tourist information leita í örvæntingu af leiðbeiningum um hvernig fánar eigi að snúa, en ákveða svo að láta hendingu ráða úr því að hann fann engar.

2008-07-01T12:30:00.003Z

Andvökur

Í nótt gat ég ekki sofnað eins og svo oft áður. Um þrjúleytið tóku síðan augnalokin að þyngjast og ég greip í náttborðsbókina og fór að lesa. Bókin er einskonar sjálfsævisaga Kurt Vonnerguts og ég mæli með henni. Í einum kaflanum fór hann að tala um bandaríska sósíalista á fyrrihluta tuttugustu aldar. Ég er mjög hrifin af bandarískum sósíalistum vegna þess að þeim er ekki ætlað að vera til. Ég man alltaf eftir málsgrein í samfélagsfræðibók sem var lesin í tíundabekk. Þar var klausa sem hljómaði eitthvað á þessa leið: ,,Vinstri stefna og sósíalismi hafa aldrei náð að skjóta föstum rótum meðal fólks í Bandaríkjunum. [...] Bandaríkin eru eitt ríkasta land í heimi og bandaríska hagkerfið er það stæsta í heimi."
Allavega, klausan um sósíalistanna minnti mig á bók sem ég hafði áður lesið. Hún var gefin út rétt eftir aldamótin 1900 í Bandaríkjunum og var sósíalískur áróður út í gegn. Samt sem áður sló hún í gegn meðal almennings og var jafnframt þýdd á íslensku um 1905 af útgáfufélagi á Stokkseyri sem hét því hógværa nafni Fjelag eitt. Þýðingin var samt ein sú allra versta sem ég hef lesið og er vel þess virði að lesa með því hugarfari. En nú stóð hnífurinn í kúnni. Hvernig sem ég reyndi að grúska í kollinum á mér gat ég ekki munað hvað bókin hét, né höfundurinn eða þá íslenska þýðingin. Ég lá í rúminu og reyndi að fletta í gegnum alla titla og höfunda sem mögulega gætu passað við bókina en allt kom fyrir ekki. Eðlilegast hefði verið að snúa sér á hina hliðina, gleyma þessu og fara að sofa eða í versta falli lofa sjálfum sér að komast að þessu á morgun. En fyrst að það var búin að kvekja á þráhyggjunni velti ég mér fram úr, trítlaði í tölvuna og fletti í gegni. Bókin hét The Jungle og er eftir Upton Sinclair. Á íslensku fékk hún hið stórglæsilega nafn Á refilstigum. Ég fann hvernig heiladingullinn losaði um stóran skamt af endófíni þegar ég var búin að fá botn í málið. Í gleðivímunni fór ég samt að velta fyrir mér hvort ég hefði farið yfirum hefði væri ég ekki svo heppin að búa á sí nettengdu heimili. Þegar ég var svo aftur komin uppí rúm og farin að hjúfra mig niður fór ég að velta því upp hvort að þetta ótakmarkaða aðgengi að upplýsingum myndi ekki gera útaf við komandi kynslóðir. Ég náði ekki að klára þann þankagang því skyndilega var mjálmað fyrir utan gluggann. Læðan sem heldur að hún eigi heima hjá okkur var komin í kvöldheimsókn og linnti ekki látunum fyrr en hún fékk að koma inn í þvottahús og lét mig klóra sér á maganum. Eftir að ég henti kettinum út gat ég loksins sofnað. Mjúkir ferfætlingar eru náttúrulega lausnin á öllum heimsins vandræðum þegar öllu er á botninn hvolft.

2008-06-24T17:13:00.003Z

Hjólfarið

Það virðist vera sama hvar gripið er niður. Allir karlmenn sem "afreka" eitthvað á hinum ýmsu sviðum samfélagsins virðast hafa átt ömmu sem sagði þeim sögur og kenndi þeim sitthvað gott og gagnlegt.

...Thats it! Ég er hætt að trúa á ritað mál og verð sífellt tortryggnari á hið mælta. Sérstaklega þegar fólk lætur hafa eitthvað eftir sér sem það veit að birtist á prennti og reynir þá að tala eins og bók.

Brekkukotsannáll byrjar einhvernmeginn svona: Fátt er ungum börnum eins hollt og að missa föður sinn, nema þá helst að missa móður sína. (hér var átt við aðalsöguhetjuna sem var piltur, ég man ekki hvort að það var tekið fram í fyrstu setningunni en læt HKL njóta vafans)

Öpdeit 2008: Fátt er ungum drengjum eins holt og að missa ömmu sína, nema þá að missa hina ömmu sína líka.

2008-06-11T22:27:00.000Z

Sýnishorn úr garðinum

2008-06-09T11:49:00.003Z

Missjón akkomplíst
Hana! þá er ég búin að troða íslenskri náttúru niður í kokið á Norðmanninum. Henni fannst lítið til hraunsins koma en heillaðist mikið af hverasvæðunum. Sérstaklega þegar við vorum að keyra framhjá Haukadalnum og sáum gosin úr Strokki gægjast upp fyrir birkrihríslurnar úr fjarlægð.
Síðan kítuðum við á vinalegu nótunum um hvað væri skógur og hvað ekki. Samkvæmt hennar norska brjóstviti er ekki einn einansti skógur á Íslandi en aftur á móti nóg af runnum og lággróðri. Ég vildi aftur á móti meina að svæðið í kringum Þingvöll væri "skógi" vaxið.

Annars mæli ég eindregið með heimsókn til Hveragerðis um þessar mundir. Virknin á svæðinu er með einsdæmum og það rýkur upp úr hverri holu. Þegar litið er yfir bæinn dettur manni fyrst í hug að norðurhlutinn hafi nýlega orðið fyrir sprengjuárás og orðatiltækið rjúkandi rústir fékk skyndilega nýja merkingu. Nema þá að það voru engar rústir. Þegar ekið er í gegnum bæinn má sjá stóra þykka gufustróka í allar áttir, hvert sem litið er. Svo má sjá golfara í sínu asnalega golfátfitti leika sitt asnalega golf inná milli gufustrókanna. Mjög súrrealískt.

2008-06-03T15:19:00.002Z

Aðstoð óskast!

Þannig er mál með vexti að ég á von á gesti næstu daga. Planið var að fylla bílinn af rándýru bensíni og túristast um suð-vesturhornið en nú hafa veðurguðirnir ákveðið að snúast gegn mér. Það spáir rigningu og svo ennþá meiri rigingu. Eigum við að sjá til sólar um helgina verðum við helst að fara alla leið út á Langanes.

Því er spurt: Hvað dettur ykkur í hug að hægt sé að gera í rigningu? Ég efast um að það sé málið að hanga á söfnum og kaffihúsum fjóra daga í röð. Viti þið um einhverja staði í Reykjavík eða á suð vesturlandi sem hafa svona vondaveðurs sjarma? Gönguferð um hraun er t.d alltaf kósí í þoku en ég efast um að ég vilji draga Norðmanninn í gegnum hraunbreiðurnar alla helgina. Allar hugmyndir vel þegnar.

2008-06-02T12:42:00.003Z

Það vex þari í hausnum á mér

Allavega er ég búin að gera sömu mistökinn allavega þrisvar sinnum í morgun og ef mér hefði ekki verið bjargað fyrir horn hefði ég gert þau aftur á morgun. Það var viðeigandi að kenna þaravexti um því í gær át ég fáránlega mikið af sjávarfangi, enda sjómannadagur og Miðbakkinn var fullur af smá smakki auk þess sem Sæbaóninn bauð uppá billega sjávarrétti. Ég neitaði að taka þátt í þessu Hátíðhafsins rugli. Fyrsti sunnudagur í júní er sjómannadagurinn og hananú! Ekkert nýjaldar nafn til að laða að kynslóð sem fynnur ekki samkend við sjómannakúltúrnum fær mig til að hnika í þeirri afstöðu. Ég var búin að melda mig við Unni en var næstum búin að hætta við þegar hún sagðist vera að fara á hátíð hafsins. Mér tókst þó að sannfæra hana með þumalskrúfu og léttu hálstaki.

Síðan hringdi Bretinn í mig og bað mig um að kenna sér að elda hvalkjöt sem hann keypti í Kolaportinu. Hann fór þangað deginum áður og leitaði ljósum logum af Hval, en skildi ekkert í afhverju honum var alltaf boðin hrefna þegar hann spurði um hval. Hélt að hrefna væri eitthvað málfræðilega skylt orðinu "hross" og hélt samstundis að óprúttnir Íslendingar væru að pretta saklausa útlendinginn og afþakkaði pent hrefnukjötið. Þegar heim kom sagði orðabókin honum hversu mikið fífl hann hefði verið þannig að hann hundskaðist aftur niður í Kolaport og keypti hrefnu.

Síðan þurfti að elda hærlegheitin. Bretinn leitaði uppskriftum og marineraði samkvæmt gúgúl, bauð öllu ofpólitískt rétthugsandi sambýlingum sínum í mat og svo var kallað í mig. Þegar á hólminn var komin uppdagaðist að ekki var nein loftræsting í eldhúsinu og svo var ekki til nein svunta sem er forsenda þess að geta steikt uppúr sjóðandi olíu. Þá var gripið á það ráð hjúpa mig fjólubláu hörteppi úr íkea. Ég hefi sjaldan verið eins vígaleg þegar ég stóð í olíureyknum hjúpuð í fjólublátt og sagði útlendingunum að steikja sitt kjet sjálfir ef þeir vildu það vell dön. Ég steikti mitt sko blóðugt og þannig ætti það að vera. Tilhugsuninn um að læsa tönnunm í blóðugan Keikó var of mikið fyrir suma sem afboðuðu sig hið snarasta. Sumir skoruðu PC hugsunarháttinn á hólm og létu slag standa. Húrra fyrir þeim.

Kjötið var afbragð. Um kvöldið sá ég Beðmál í borginni í fullri lengd og ég hef ekkert sérstakt um það að segja.

Bráðum kemur uppáhalds Norðmaðurinn minn til landsins og ég tel niður nanósekónturnar.

2008-05-29T18:51:00.001Z

Klassískt dæmi um íslenska samræðulist

Ég var á hárgreiðslustofu, hvar varst þú?

2008-05-28T14:01:00.001Z

Hell just froze over....

Ég var sammála Stakasteinum Morgunblaðsins í gær. Hvað er að verða um litlu mig?

2008-05-27T14:58:00.008Z

Þrjú illkvenndi sem settu svip sinn á síðustu helgi

Gláp var með hæsta móti síðustu helgi. Bar þar allt að sama brunni, því allar myndirnar sem ég sá innihéldu illkvenndi af bestu gerð, eiginlega sama illkvenndið í mismunandi útgáfum.

Hér koma þær:
5205078882095131490" />
Fyrst ber að nefna Dr.Elsu Schneider úr Indina Jones myndinni um síðustu krossferðina. Gráðugt tálkvenndi og handbendi nasista. Klassísk ímynd varnarlausu konunar sem þarf sífellt að vera að bjarga. Þess á milli er hún kvennsnift sem svífst einskis. Sýndi samt vott af veikleika þegar hún felldi tár á bókabrennu nasista. Örlög Elsu voru þau að hún datt ofan í hyldjúpa gjá þegar hún reyndi að seilast eftir hinum heilaga kaleik sem lá á klettasyllu. Skömmu síðar stóð sjálfur Jones fyrir framan sama valinu en valdi frekar að komast lífs af. Skilaboð: Konur sem leita að hinu ómögulega detta ofan í holu.

Næst er svo Dr.Irena Spalko (það var Indiana Jones maraþon um helgina)Hún hefur hlotið flestar orður Ráðstjórnarríkjanna og var eftirlætis vísindamaður Stalíns. Hún er svo sannarlega ekki varnarlaus því hún kann að skylmast, skjóta af hverskyns byssum og jafnvel lesa hugsanir. Irena þráir allra manna og kvenna heitast að hljóta ótakmarkaða visku og þekkingu, en því miður brennur hún upp innanfrá þegar verur úr annarri vídd bjóðast til að veita henni aðgang að allri þekkingu alheimsins. Indiana var sjálfum boðinn slík þekking en afþakkaði pent. Skilaboð: Konur sem leita að meiri þekkingu en þær geta höndlað fuðra upp.

Mér fynnst Dr.Irena vera afar vel heppnað illmenni.

Annars ætla ég ekkert að fara útí kynjapælingar í Indiana Jones myndunum. Þær eru alveg jafn klisjukenndar og í öllum hinum ræmunum. Framleiðendum og handritshöfundum til hróss má þó segja að þær fáu konur sem bregða fyrir í myndunum breytast. Fyrst voru það varnarlausu söngkonurnar sem leið yfir í gríð og erg og Indiana þurfti að burðast með á öxlunum í gegnum eld og brennistein. Í þau fáu skipti sem þær stóðu í labbirnar gerðu þær einhverjar gloríur eða sögðu eitthvað hrikalega vitlaust svo að Indy og hinir kallarnir hlóu upphátt. Svo sáu þær mús eða skriðdýr og þá var kominn tími á annað yfirlið. Í þriðju myndinni fær kvennpersóna að spreyta sig á illmennisrullunni og þá dugar ekki að vera illa gefinn. Hinsvegar getur sentímentið alveg verið til staðar enda bjargar Indy Dr.Schneider frá rottum og sefur hjá henni skömmu seinna. Dr.Schneider fær samt að gjalda lasta sinna í lokinn og er það vel. Dauðdögum illmenna á ekki að mismuna á grundvelli kyns. Dr.Irena er hinsvegar
21.aldar illkvenndi og laus við allt sentíment. Aftur á móti hafði hún svo mikið sex appíl að hún hvorki blotnaði né svitnaði, öfugt við flestar aðrar persónur í myndinni, og fall niður þrjá fossa náði ekki að bletta gráa júníformið hennar, né aflaga hárið.

Síðast kynni ég Ilsu til sögunnar. Hún hefur bæði verðið kommúnisti og nasisti en einnig fangavörður í kvennabúri Olígana. Ilse hefur ekki gráðu í einu eða neinu eins og hinar dömurnar, enda er hún miklu meiri barbari en hinar tvær, blóðþyrstari, grimmari og graðari. Ég sá Ilsu sem kommúnista um helgina, en stefni á að fylgjast með henni sem nasista ef ég get einhvern tíman losað mig við klígjuna sem fyllir mig í hvert skipti sem ég sé of mikið af blóði á hvíta tjaldinu.

Hér er Ilsa:

2008-05-26T09:03:00.002Z

málstaðurinn, að þessu sinni hvorki feitletraður né með stórum staf

Seriously, you don't really believe what you wrote, do you? Whales are just sort of different. It's unexplainable really, but it's not the same as eating a cow, lamb, chicken or pig. I think you'll find that eating whale goes against some unspoken agreement throughout the world. This probably isn't a great explanation, and certainly not rooted in science. I fear the view of a handful such as yourself will cause people to shun iceland. Which is a shame and I;m embarrassed for you.

Botnar einhver eitthvað í þessu viðhorfi?
önspóken agríment þrúát ða vörld? viti þið um önnur svipuð dæmi um hnattræna vitund?

2008-05-23T15:06:00.003Z

Computer says No!!

Elskulega talvan mín gaf upp öndina rétt fyrir kaffipásu á Háskólatorgi föstudaginn 23.maí. Með henni dó þriðji kaflinn í ritgerðinni minni, nokkrar myndir, heill hellingur af dagbókarskrifum og fáránlega hátt toppskor í minesweeper.

Útförin verður haldin í kyrrþey. Ef einhver er að skipuleggja einhvern office space gjörning með tölvu skemmeríi býð ég mína fram.

Blóm og kransar vel þegnir

Þeim sem vilja minnast hennar er bent á að knúsa mig

2008-05-23T11:13:00.003Z

Málstaðurinn, feitletraður og með stóru Emmi.

Enn á ný er ég farin í krossferð gegn staðleysum og kjánalegum hugsunarhætti. Efnistökin að þessu sinni, líkt og áður eru hvalveiðar. Eða öllu heldur þið-þarna-vitlausu-útlendingar(bandaríkjamenn)-hættið-að-tala-piss-um-hvalát.

Hvalkjöt er gott, hrefnur eru ekki í útrýmingarhættu og meðferðin á hvölum er miklu betri en t.d umgengin við dýrin á kjúklingabúum KFC. Hættiði svo að láta eins og himinn og jörð séu að farast þó svo að fáeinir hvalir séu skotnir í bakið. Hermenn í Írak, Afganistan og Darfur skjóta líka spendýr í bakið, bara miklu fleiri einstaklinga.

Hvalát gerir mig ekki að vitlausri mannætu (já, sumir setja samasem merki á milli hval og mannáts)sem er skítsama um lífríki sjávar, sveita og framtíð jarðar yfirhöfuð.

Fyrir peninginn sem var settur í frí villí verkefnið hefði verið hægt að grafa fullt af brunnum og veita heilu þorpi í þriðjaheiminum þokkalega skólamenntun. Villí hafði það bara fínt, eins og hvert annað gæludýr.

Ég skil samt sjónarmiðið um að ferðaþjónustan þéni meira á hvalaskoðun en sjávarútvegurinn á hvalveiðum og ég er í raun ekki hlynt því að fórna meiri hagsmunum fyrir minni. Engu að síður held ég að heimurinn sé á hraðferð til andskotans ef kjánalegum hugsunarhætti sé leyft að taka yfir umræðuna og ákvarðannatöku mótþróalaust.

Fiskistofnar í norðuhöfum eru í miklu meiri hættu á ofveiði en hvalir nokkru sinni.

Íslendingar voru fyrsta þjóðin í heiminum sem setti lög sem bönnuðu hvalveiðar til verndar hvalastofnum. Ekkert í málfluttningi né gjörðum ráðamanna (sama í hvaða flokki) bendir til þess að einlægur ásetningur þeirra sé að hreinsa höfin af hvölum.

Sem sé; við meigum veiða hval í friði fyrir alheimskarmanu.
Afhverju; Af sömu ástæðu og við drepum önnur dýr, við borðum þau, hvalkjöt er gott!!

Haldiði svo kjafti, öllsömul.

Einhvernmeign svona hljómar röksemdafærslan mín. Bara aðeins fágaðri.

Bréfunum rignir yfir mig, en engar líflátshótanir hafa borist í hús ennþá. Síðast þegar ég tók upp kyndilinn fékk ég nokkrar slíkar. Sumir eru meira að segja sammála mér í þetta skiptið. Allavega þeir sem reka síðuna eatwhale.com

Ég fór líka í herferð gegn þeim sem níðast á minnimáttar og skrifaði pistil um Downsara, sambærilegan færslunni sem ég skrifaði hér fyrir nokkrum dögum. Fullt af bréfum frá þakklátum foreldrum og einstaka Downsurum þar líka. Einnig frá mannfýlum sem útskýrðu fyrir mér hugtakið um náttúruval.

Um helgina ætla ég samt að gefa skynsama hlutanum af sjálfri mér frí og láta eins og ég sé 15 ára. Það er nebbla júró júró helgi og ísland á möguleika á 16.sætinu.

2008-05-21T15:47:00.002Z

Bra Bra Bra

Sumu fólki er illa við að heyra eigin rödd og ég er þar engin undantekning. Ískaldur aulahrollur hrislast niður bakið á mér þegar ég þarf undir einhverjum kringumstæðum að heyra í sjálfri mér. Ástæðan er sú að ég er frekar nefmælt og mér fynnst röddin mín alltaf hljóma eins og andakvak. Nú er ég kvefuð og hef aldrei verið and-mæltari. Þessvegna finnst mér hálf pínlegt að þurfa að eiga í munnlegum samskiptum við annað fólk og hef stungið hausnum undir væng ef ég þarf að eiga í óþarfa hyggesnakki. Til að bæta gráu ofan á svart var ég að byrja á nýjum vinnustað og vinnufélagarnir halda örugglega að ég sé komin af stokköndum. Ég veit ekki hversu lengi ég held út að hlusta á sjálfa mig kvaka.
---
þetta minnir mig á mýtu sem ég rekst oft á í "Ótrúlegt en satt" dálkum í vikublöðum, en það er að andakvak bergmáli ekki og enginn viti afhverju. Hvernig getur eitthvað eitt hljóð ekki bergmálað? Veit einhver hvort þetta er satt? Hafa Mythbusters verið settir í málið.....
---
Til að enda hugrennslið um endur ætla ég að skrifa niður einn fyndasta fimmaurabrandara allra tíma. Heiðurinn af honum á hún Halldóra sem hefur eitt besta skopskyn norðan Alpafjalla. Þennan brandara um endur sagði hún mér þegar við vorum í piknikk í Helsingi

,,Hvernig hafa endurnar á Tjörninni það?"
,,Þær hafa það bra!"

og hér er annar á svipuðu leveli sem var vinsæll í afmörðum hópi Kvennskælinga
Hvað kallast andafóður öðru nafni? SV: Andefni!!
Tilhugsunin um að fóðra Reykjarvíkur-endur á andefni þótti sjúklega fyndin árið 2004.

Annars hef ég sjálf það frekar bra og vona að þið hin séuð jafn bra og ég.

2008-05-18T19:43:00.001Z

Kindarlegt

Síðustu helgi fór ég í sveitina. Kindurnar biðja ærlega kærlega að heilsa ykkur öllum (hohohoho)
Þegar við komum norður voru góð ráð dýr. Mörkin höfðu nefnilega tafist í pósti og voru að berast, en sauðburðurinn var löngu hafinn. Sem þýðir að tugir lamba sprikluðu um túnið ómerkt með öllu. Móðurtilfinningin hjá rollunum er ekki meiri en sú að þær eru í stökustu vandræðum með að greina sín afkvæmi frá öðrum og geta hæglega gleymt tilveru þeirra ef lamb og ær eru aðskilin svo sem eins og einn sólahring. Þessvegna er bráðanauðsynlegt að gata eyrun á greyjunum sem allra fyrst svo hægt sé að para saman rétt lamb pr. rollu.
Eitthvað var farið að hristast upp í hjörðinni þegar mörkin bárust í hús og hálfgert kindakaos í sumum girðingunum. Einmana lamb sem jarmaði inní fjárhúsi var í snarhasti parað saman við lamlausa á inní girðingu. Rollan vildi kannski kannast við lambið í korter en var síðan búin að króa það af útí horni og farin að stanga það. Þá varð að hafa snör handtök, vippa sér inní girðinguna, bjarga lambinu, og reyna aftur að finna lamblausa á sem mögulega vildi taka það að sér. Þrátt fyrir að vera ofsa loðin og sæt eru lömbin galtóm í hausnum og álíta að allt sé móðir sín svo framarlega sem það standi í innan við meters radíus við þau í meira en hálfa mínótu, lítil hjálp í þeim.

Svona gekk þetta koll af kolli þar til að fjárgleggstu menn lögðu blessun sína yfir stóðið og töldu að rétt lamb væri undir hverri á. Þá tók við að elta blessuð lömbin uppi enn eina ferðina til að pota markinu í eyrun á þeim. Einnig þarf að marka þau uppá gamla mátann, þ.e klippa stykki úr eyrunum á þeim og þið getið rétt ímyndað ykkur hvað það vekur mikla lukku hjá ungviðinu.

Sauðburðurinn hefur þó gengið stórslysalaust fyri sig so far. Að vísu dóu tvær rollur frá afkvæmum sínum með stuttu millibili þannig að það voru tveir móðurleysingjar á svæðinu sem þurfti að finna stað í tilverunni. Annar móðurleysingin, gimburin Jósefína var búin að vera fjarri samfélagi kinda það lengi að hún vildi ekkert kannast við að tilheyra tegund sinni og leit á sjálfan sig sem hund. Sjálfsmynd dýra sem alast ekki upp hjá eigin tegund á það til að klofna. Þá taka húsdýrin með brotnu sjálfsmyndina yfirleitt upp identity frá öðrum húsdýrum, oftar en ekki hundum. Ég man eftir gæsaunga sem ólst upp á bænum fyrir nokkrum árum sem var sannfærð um að hún væri hundur. Hún gerði meira að segja klaufalegar tilraunir til að smala með hundunum. Sjáfsmyndaruglingurinn hjá gæsinni gerði það að verkum að henni datt t.d aldrei í hug að fljúga, þrátt fyrir að ótkutin ég (11 ára) hafi ítrekað kastað henni ofan af bagga til fá hana til að fljúga. Seinna meir lærði hún þó að fljúga og þá lét hún vera sitt fyrsta verk að fljúga mig niður. Síðan elti hún hundana á röndum og beit þá. Síðan lenti hún í slysi. Ég frétti seinna meir að hún hefði verið góð undir tönn.
Ég þakka þó mínum sæla fyrir það að hundarnir fóru aldrei að halda að þeir væru gæsir. Ég hef heldur aldrei séð t.d kött eða hund ruglast á tegundum, þannig að ég dreg þá ályktun að kettir og hundar hafi sterkari sjálfsmynd heldur en önnur húsdýr t.d kindur, gæsir og endur.

Nú mætti gjarnan spyrja, hvað sjáum við á myndinni að ofan? Eðlilegast væri að segja að þarna væri ég ásamt hundi og lambi, en úr því að lambið álítur sig hund, væri þá ekki hægt að segja að það væru tveir hundar á myndinni? Snýst þetta ekki allt um að samfélagið samþykki þá sjálfsmynd sem einstaklingurinn samsvarar sig með? Ef svo er, þá er ekki úr vegi að fullyrða að á myndinni að ofan sé ég ásamt tveimur hundum.

Hundur eður ei... móðurleysingjum þarf að brynna

2008-05-15T13:49:00.002Z

Einsleitni

Ég ætlaði að skrifa blogg um sveitina og birta krúttlegar myndir með. Eftir að ég las Morgunnblaðið í morgunn ætla ég að fresta sveitasögunni um eina færslu og fella nokkur tár á bloggið mitt í staðin.

Halldóra nokkur skrifar lesendabréf í Moggan í dag sem ber yfirskriftina Mín skoðun. Halldóra þessi er með Downs syndróm. Hún byrjar lesendabréfið á að kynna sig og segja örlítið frá sjálfri sér og högum sínum. Síðan segir hún frá grein sem hún las sem gerði hana bæði leiða og reiða. Grein sem fjallaði um eyðingu fóstra sem greinast með auka litning. Þ.e litningagalla sem bendir til Downs heilkennis.

Eðli málsins samkvæmt er Halldóra ekki sátt við eyðingu fóstra með Downs heilkenni. Í restinni af greininni færir hún rök fyrir því afhverju ætti ekki að eyða fóstrum með Downs syndróm. Með öðrum orðum; afhverju ætti ekki að eyða manneskjum eins og henni af yfirborði jarðar.

Nú er það gömul og ný klisja að minnihlutahópar þurfa sífellt að vera að verja tilvistarrétt sinn, en skrif Halldóru hafa fært þessa klisju uppá nýtt level. Tilvistarrétturinn í máli Halldóru er ekki myndlíking, eða tilvist sjálsmyndar, skoðanna, útlits ect, heldur actual tilvist!

Mikið óskaplega er það dapurleg hugsun að tiltekinn hópur í þjóðfélaginu skuli þurfa að horfa uppá umræður um raunverulegan rétt þeirra til að koma í heiminn. Og þessar umræður væru varla í gangi nema af því að umræddur hópur getur ekki varið sig sjálfur þann hátt sem talinn er gjaldgengur, þ.e skrifa í blöðin, koma fram í sjónvarpi, stofna þrýstihópa osfr. Í allri umræðunni um eyðingu fóstra með litningagalla hefur verið sneytt framhjá þeim sem eru í raun með litningagalla. Þetta gengur upp því umræddur hópur á erfiðara með að láta heyra í sér heldur en flestir aðrir í samfélaginu og skoðanir þeirra og tilfinningar eru ekki metnar af verðleikum. Einhverstaðar las ég nú í bók að það ætti að skoða allar hliðar málsins, en sú regla virðist ekki vera algild. Allavega ekki þegar rætt er um gildi lífsins og kúgun minnihlutahópa í velferðarsamfélagi.
Þetta heitir að níðast á minnimáttar og ég las það í sömu bók og ég las þetta með að skoða allar hliðar málsins, að níðingsháttur væri mjög ó-kúl og einginlega hrikalega leim.

Vá hvað mér þætti allavega æðislegt að lesa um debat hvort að ætti ekki að eyða lesblindum fóstrum í móðurkviði. Sparar sko helling af launum sérkennara og svo þyrftu foreldar mínir ekki að hafa eins mikið fyrir að berja í mig lærdóminn eins og raun varð.

Svona mál kalla fram einhverja illa lyktandi grænleita slepju í hausnum á mér. Hún myndast við tilteknar aðstæður þegar mér fynnst* samtíminn vera vaxinn mér yfir höfuð og orðaforðinn minn nær ekki að skilgreina ástandið.

Næsta færsla verður krúttleg sveitasaga. Myndskreytt.

* Þegar mér er mikið niðri fyrir skrifa ég sögnina "að finnast" með ypsiloni. Geðþóttasafstettning. Ég brýt normið. Kálið mér.

2008-05-09T15:58:00.003Z

blóðugt

Ef fer fram sem horfir mun ég líklega verða fyrsta stelpan á Íslandi sem deyr úr túrverkjum... ef ég skildi nú mögulega skríða í eðlilegt horf ætla ég norður á land um helgina og fylgjast með lömbum koma í heiminn. Mitt hlutverk mun verða að halda þeim meðan þau fá sitt fyrsta piercing, sem er ekki jafn ljóðrænt.

2008-05-08T12:10:00.004Z

Þessi maður

Er með hátt í 900.000 krónur í laun frá borginni á mánuði. Byltingarherinn í breiðholti (ég og mamma) reiknuðum út að mr.Magnet þarf að vinna frá 8-18.30 alla vinnudaga vikunar og ca. 8-10 tíma aðra hvora helgi til að ná þeim vinnustundum sem embættin hans leggja á hann og borgin greiðir fyrir.

Ég hef ýmislegt um Jakob Frímann að segja og ætla ekki að fara að tíunda það hér. Ég legg það í dóm borgarbúa og lesenda að dæma hvort að manni sem býr til svona plötu umslög sé treystandi fyrir miðborginni.

2008-05-05T13:00:00.002Z

Bókasafnstíðindi.

Í gær breyttist mitt heittelskaða bókasafn í helvíti á jörð. Hingað til hef ég talið það stjórnlausa lukku að fá að vinna á bókasafni. Afgreiða bækur í ró og næði, raða upp titlum og fynna stöðugt nýtt lesefni til að glugga í. Lesa svo upp valda kafla fyrir samstarfsfólk mitt og flissa. Allt á lágtsemdu nótunum samt, því það má ekki tala á bókasöfnum. Ég vinn um helgar, þannig að oftar en ekki er ég létt þunn, á bömmer, með helgarfiðring eða nýt þess einfaldlega að eiga frítíma á launum fjarri heimili, skóla og miðbæ.

Í gær snérist paradísin uppí andhverfu sína. Ég vann á neðstuhæðinni sem deilir inngangi með náttúrufræðistofu Kópavogs. Í andyrinu var vídjólistaverk af svamlandi flóðhestum við undirleik strengjasveitar og furðulegrar raftónlistar. Þetta var síðan á loop í fjóra tíma. Flóðhestarnir voru svo sem ágætir þar sem þeir veltu sér uppúr drullu og geispuðu en undirleikurinn var einskonar Jean Michel Jarre gone wrong. Eftir 2 tíma var ég búin að fá yfir mig nóg, eftir 3 tíma var mig virkilega farið að langa að myrða einhvern og eftir 4 tíma hljóp ég á brott með tárin í augunum og beint undir sæng. Mig sveið í heilabörkinn marga klukkutíma á eftir.

Annars uppgötvaði ég það um helgina að ferill minn sem II.flokks bókavörður (ófaglærðir eru II.flokks á launaseðli) er ekki eins flekklaus og ég hélt. Ég hefi nefnilega gert mig seka um að mismuna fólki eftir kyni þegar ég vinn í barnadeild. Með öðrum orðum, þá mismuna ég foreldrum eftir kyni.

Sem bókavörður í barnadeild fæ ég oft fyrispurnir frá foreldrum varðandi lesefni barna þeirra. Ævintýri, myndabækur, léttlesið efni, vinsælar bækur, einfaldar bækur á öðrum tungumálum, vísur, unglingabækur, you name it.

Lesefnislega hef ég staðið mig eins og hetja. Ég sneiði framhjá öllum bókum um bleikar prinsessur sem fara í gegnum hrikalegt útlitlegt make-over til þess eins að eignast prinsa og Enyd Blyton hefur fengið að rykfalla uppí hillu meðan ég fæ einhverju ráðið. Einu sinni kom til mín faðir með unga dóttur sína sem hafði mikinn áhuga á dýrum. Hann spurði hvort að ég gæti ekki sýnt henni einhverjar dýrabækur, helst um kettlinga eða svoleiðis. Ég fór með þeirri stuttu á stjá og við plægðum í gegnum dýrabækurnar. Eftir að hafa skoðað alla kosti vandlega valdi hún sér stóra myndabók um risaeðlur og aðra um fiska. Ha! hváði pabbinn þegar sú stutta hafði valið sér bókakost. Voru ekki til neinar bækur um kettlinga?? Ég hló inní mér.

Hinsvegar kem ég fram við foreldra á mismunandi hátt eftir kyni. Ef ábyrgur faðir kemur með börnum sínum á afgreiðsluna og biður um lestrarbækur fyrir dóttur sína í
2.bekk stend ég upp og sýni honum bókakostinn. Sjáðu, bækurnar eru merktar á kilinum eftir getustigi, gulur, rauður og blár. Bláu bækurnar eru hér, gulu í hillunni þarna og þær rauðu til hægri við þær. Sé pabbin að leita af einhverju skemmtilegu eftir Guðrúnu Helgadóttur sýni ég honum allan rekkan og tek fram að seríurnar séu númeramerktar.

Komi aftur á móti móðir á safnið með son sinn (og hér þarf ég ekki að skrifa "ábyrg" því mæður eiga auðvitað að vera ábyrgar, það er í eðli þeirra)og biður samskonar bónar bendi ég henni bara á bókakostinn. Það eru leiðbeiningar allt um safnið um merkingar og ég geri ráð fyrir að móðirinn kunni þetta bara eða sé fær um að lesa úr umhverfinu hvernig er best að bjarga sér. Viti hvernig lesefni hæfir hverjum hóp og þurfi ekki aðstoðar við. Sé útlærð í barnauppeldi og þ.a.l viti allt um barnabækur. Eitthvað sem ábyrgi pabbinn viti ekki og þurfi því leiðsagnar við. Ég sturlaðist af bræði útí sjálfa mig þegar ég komst að þessu. Nú fer ég milliveginn og álýt að foreldrar séu kynlausir.

Annars segir pabbi að þjónustuferlinu sé öfugt farið í raftækjaverslunum. Ég trúi honum alveg.

2008-05-02T10:02:00.004Z

Skilmisingur lífs míns.

Eftir vel heppnaða 1.maí göngu afhjúpaðist misskilningur lífs míns á veitingahúsinu Vegamótum á meðan ég borðaði sjávarrétta eitthvað af alltof litlum diski. Miskilingurinn fólst í því að ég hefi víst aldrei lært að nota hnífapör rétt.

Misskilingurinn afhjúpaðist þanning: Eitthvað gekk mér brösulega að matast þarna á Vegamótum, maturinn hrundi af gafflinum og allt fór í óttalega kássu. Sessunautur minn fylgdist með og hlustaði á mig röfla þar til að hún sagði; ,,Já en Hafdís, afhverju notar þú ekki gaffla-fúnksjónina í gafflinum?" Ha! hváði ég. Ég er að nota gaffalinn!!
Nei, sagði sessunautur. Þú notar gaffalinn eins og skeið, mokar uppá hann matnum og svo hrynur hann allur af því þú ert svo skjálfhent. Það er miklu betra að þræða matinn uppá gaffalinn, til þess er hann hannaður.

...og heimurinn hrundi. 23 ára og hefur ekki masterað notkunn hnífapara. Ég skil ekki hvernig svona getur gerst á 21.öldinni. Er ekki alminnilegt velferðarkerfi hér á landi eða hvað? Hvernig gat þetta átt sér stað.
Eftir að ég komst yfir sjokkið og æft mig að nota gaffal á nýjan og áhrifaríkari hátt fór ég að hugsa um alla hina földu vankanta sem ég á líklega í fórum mínum. Ég veit ég er ekkert sérstaklega góð í að skilja hægri/vinstri hugtökin og þarf yfirleitt smá umhugsun í slíkum tilvikum, (en ég er þeim mun betri að nota áttirnar) en líklega er enn einhver forskóla þekking sem ég bý ekki enn yfir. Mig hrýs hugur við tilhugsunina eina saman. Ef lesendur vita af einhverjum slíkum má viðkomandi senda mér hljóðlega meil og ekki segja neinum frá því.

Svona á að nota gaffal. Stinga honum í matinn, þræða hina ýmsu bita af diskum upp hann og stinga síðan upp í munn. Gafall er sem sé gerður fyrir lóðrétta notkunn ekki lárétta. Ég ætla að biðjast undan öllum matarboðum á næstunni, eða þar til að ég hef náð fullkomun tökum á lóðréttri göfflun.

2008-04-30T20:26:00.002Z

4 árum seinna

Sólarsumarið 2004 afgreiddi ég ís í Breiðholtslaug. Það var mín fyrsta (og næstum því síðasta) reynsla af afgreiðslustörfum. Í vonskukasti yfir kröfuhörku og hortugheitum íslenskra fjölskyldna bloggaði ég þetta:

1.ágúst 2004
...[Þ]eir ættu frekar að temja apa eða ráða Mývetning í þetta [...] Verst er samt þegar ég þarf að selja vísitölufjölskyldunni ís.

Við ætlum að fá tvo hlunka eina dæetkók og eina pepsí, ha, nei vilt þú ekki svona (barnsgrátur) hvað viltþú? ó, þú vilt svona rauðan, eigi þið rauðan hlunk, afhverju eigi þið ekki rauðan, hvað meinaru að hann sé uppseldur, hættu að gráta siggi minn, konan á ekki rauðan hlunk hvað viltu í staðinn, hann vill svona, eigi þið það, já ok gott, þá er það tveir hlunkar, nei bíddu einn hlunkur, ein dæet kók og pepsí, já og bættu við einum lúxus ís með karamellu, já en Gunna var læknirinn ekki að segja að þú værir með of hátt kólestól? æ, þegiðu Jón, á svona degi má maður sko borða allt, já en læknirinn sagði Gunna mín,,Já ég sagði þegiðu Jón, þú mættir nú alveg tapa nokkrum kílóum sjálfur, hafðu það þá lúxusís og eitt Twix. Maaaaamaa, Siggi fékk stærri ís en ég, já, þú valdir líka hinn, ég vil ekki fá minni ís en Siggi vhahahahah. heyrðu áttu ein sem er svipað stór og þessi, já þessi er fínn, sko Stína mín, konan er að koma með ís sem er jafnstór og ísinn hans Sigga, heyrðu úpps hún missti hann í gólfið, get ég nokkuð fengið annan? þarf ég þá nokkuð að borga fyrir þennan? Það var þá ein dæet kók, ein pepsí, tveir hlunkar, einn lúxusís með karamellu og eitt Twix, hvað er það mikið, djöfulsins okur er þetta við gætum sko fengið þetta á hálfvirði í bónus, bíddu hvaða hortugheit eru þetta stelpa ég get ekkert farið í bónus blaut og í bikiníi ertu eitthvað verri? Já nei mér fannst þetta ekkert fyndið, settu þetta á kortið, geturu tekið 500 fram yfir, afhverju ekki, dísös kræst er það nú þjónusta, heyrðu seljiþið nokkuð skóreimar, þessi penni er handónýtur, virkar ekkert hérna? þú mátt henda afritinu.

Það er ekkert grín að reyna að geðjast kröfuhörðu og jafnramt hundleiðnlegu íslensku fjölskyldufólki.
---
maí 2008
Ég er sjúklega fegin því að þurfa ekki að gera nokkuð líkt þessu í sumar
Gleðilegan verkalýðsdag, öllsömul.

2008-04-29T12:55:00.001Z

... ,,þeir eru að berja Íslendinga, lemja á samlöndum sínum!!!" æpti formaður ungra frjálsyndra þegar lögreglan dró hann af vetvangi í einhverjum af trukka mótmælunum um daginn.

2008-04-27T13:04:00.003Z

Kreppa?

Ég hefi lent í því æ oftar uppá síðkastið að matur sem ég panta mér á veitingahúsum er ekki til. Þ.e.a.s að eitthvað hráefni sé búið þannig að rétturinn falli um sjálfan sig. Ekkert pestó á kofanum, engin lúða á kaffi París, engin piparostur á Vegamótum, ekkert loft á prikinu og ekkert líf á Hressó. Annað hvort eru innkaupastjórar í Reykjavík vanhæfir í starfi eða þá að kreppan er alvarlega farin að herða að. Nú er lúxusfólkið sem étur á veitingahúsum á uppsprengdu verði farið að líða fyrir lóðrétt fall krónunar. Herregud.
Annars neita ég að taka þátt í kreppuhjali. Ég keypti mér hræ billegt hjól um daginn og spara mér nú töluverðan eldsneytiskostnað með því að hafa tvo bíllausa daga í viku. Samkvæmt slumpureikningum greiði ég því 123 krónur fyrir líterinn í mestalagi ef hjólasparnaðurinn er reikanður með. Ekki þarf ég að loka neinum akreinum.
Til að sýna andstöðu mína við þessari kreppuvitleysu kjaftaði ég niður gengi krónunar á öllum helstu börum bæjarins um helgina.

Annars er ég í afskaplega blíðu skapi í dag, líklega vegna þess að ég át yfir mig í gær. Ættgarðurinn að austan var pa besög og þá er alltaf borðað vel, lengi og oft. Kvennleggurinn gerði sér bæjarferð í gær til að stela prjónauppskriftum og sniðum af rándýrri íslenskri hönnun. Sem betur fer var móðirsystir mín ekki með í för í þetta skiptið, en hún er einn svæsnasti steliþjófur sem ég þekki. Síðast þegar við fórum í bæinn saman gerðum við okkur ferð inní einhverja búðina sem selur íslenska hönnun og ég var látin máta nær allan lagerinn á meðan móðir og móðirsystur töldu lykjur og úrfellingar utan á mér og lögðu mynstur á minnið. Á bak við búðarborðið var svo hönnuðurinn sjálfur, súr á svip enda var verið að brjóta eigin höfundarrétt fyrir framan nefið á henni. En nú á ég líka sallafína lopapeysu, lopakjól og önnur peysa á leiðinni. Þegar búðin fór svo á hausinn skömmu seinna gat ekki annað en leitt hugan að því hvort að konur eins og móðursystir hefðu átt óbeinan hlut að máli.

Í gær fórum við á einhverja sýningu á íslenskri fatahönnun. Ættgarðurinn var nú ekkert yfir sig hrifinn, en niðurstaðan varð samt sú að þær gætu sko alveg gert þetta allt sjálfar ef þær nenntu. Hápunktur sýningarinnar var þegar þær spottuðu sjálfa Rannveigu Rist í krátinu. Þær dáðust að henni úr fjarlægð og mærðu hana langleiðina frá Hafnarhúsi að kaffi París. ,,Enda er hún nú engin alþýðudrusla" svo ég vitni orðrétt í eina frænkuna. Á þessum tímapunkti er gott að minnast á að móðurfjölskyldu minni liggur mjög hátt rómur.
Til að bæta upp fyrir vonbrigðin með íslenska hönnun fórum við í Gyllta Köttin þar sem við böðuðum okkur í pallíettum og glimmeri og glysgjarni hlutinn af frænkustóðinu keypti sér kjóla. Framundan eru svo rigerðarskrif og bollaleggingar fyrir leik og störf í sumar.

2008-04-21T10:57:00.006Z

Kynslóðir

Menningarkverúlant 24 stunda skrifaði um daginn greinarkorn um beat-skáldin og beat kynslóðina. Þar lýsti hún því meðal annars yfir að beat kynslóðin hefði ekki samþykkt viðurkennd gildi samfélagsins og farið sínar eigin leiðir. Það var nefnilega það! Samkvæmt brjóstviti popkúltúrsins gerðu hipparnir það líka, og pönkararnir og jafnvel hin alræmda krúttkynslóð. Það er náttúrulega gríðarleg ögrun við samfélagsleg gildi að hlusta á Sigurrós spila undir berum himni, kaupa og klæðast notuðum fötum og kjósa vinstri græna. Það sjá allir í hendi sér.
Kynslóðatal fer í taugarnar á mér og meint uppreisn hverrar kynslóðar, hvort sem það er að kúka á kerfið, týna blóm eða skrifa útúrdópaðar skáldsögur veldur mér vægum meltingartruflunum. Hvernig værum við annars í dag ef fólk hefði ekki risið uppá afturlappirnar öðru hverju og hætt að "samþykkja viðurkennd gildi samfélagsins"? Þetta hefur ekkert með kúl-status einhverra ímyndaðra kynslóða að gera, heldur bara kommon sens. (og kommon sens hefur aldrei verið kúl, get ég sagt ykkur) Galileo neitaði að samþykkja viðurkennd gildi samfélagsins og var næstum brenndur á báli fyrir vikið og Lúþer klauf stærsta bákn Evrópu fyrr og síðar (nei, ekki EB. Ég vil meina að kaþólska kirkjan hafi og muni alltaf toppa EB í skrifræði og yfirgangi)

Orðalagið "að gera uppreisn gegn viðurkenndum gildum samfélagsins" er álíka merkingalaus í nútímanum og "frelsi". Tvær klisjur sem ákveðnir hópar tyggja endalaust.

En aftur að kynslóðunum.
Alfræðiorðabækur greinir á um hvaða kynslóð ég (1985) tilheyri. Ég er mögulega í síðustu ágöngum X-kynslóðarinnar. Þó að sumir vilji meina að X-kynslóðin eigi bara við um 8.áratuginn. Ég held ég sé of gömul til að tilheyra Y-kynslóðinni sem var gerð til höfuðs Xurunum. Ég passa svo sem ágætlega inní MTV-kynslóðina, en sá ljóður er á máli að ég hef nánast aldrei litið MTV augum, nema árið 1997, þegar ég hitti sundum vinkona mína á laugardagseftirmiðdögum hálfan veturinn til að horfa á Top of the Pops. Ég vil ekki kynslóðagreina mig eftir fáeinum laugardagseftirmiðdögum þegar ég var 12.
Ef ég held mig innanlands-skilgreingar get ég náttla verið hnakki, trefill eða krútt. Orðið á götunni segir mér að hnakkar séu með aflitað hár, þannig að það er átómatískt off, mér fynnst Múm skelfilega leiðinleg, þannig að ekki get ég verið krútt en svo ég veit ekki alminnlega hvað trefill er, en ég á svoleiðs, þannig að mögulega kemur Trefla skilgreiningin til greina. Varla kemur til greina að ég sé eitthvað annað? Og þó, ég er ekki nógu dugleg að hafna "viðteknum gildum samfélagsis" til að ég geti gert heiðarlega tilraun til að tilheyra kynslóð.

Bíðum nú við!
,,ég hafna hér með silgreiningaráráttu samtímans" Voilá! Nú er ég komin með kennisetningu og nú ætla ég að skrifa bréf til menningardálksins í 24 stundum og biðja þau um að búa til einhverja kynslóð sem ég get hallað mér uppað svo ég týnist ekki í samtímanum.

Ég gæti líka snúið mér til jafnaldra minna sem eru farin að skrifa reglulega í lesbókina og beðið þau um aðstoð. Enda fjalla greinarnar þeirra um fátt annað en uppgjör krúttkynslóðarinnar við sjálfa sig. 25 ára gemlingar og srax farin að gera upp við fortíðina á akademískan en jafnframt menningarlegan hátt. Ég get ekki að því gert að mér fynnst pínu eins og þau séu að skeina sér hvort á öðru.

ps: Eins og sjá má er óeðilega langt á milli málsgreina í þessu bloggi. Það er hið alræmda kynslóðabil, sem ég hef hér túlkað á frumlegan og alls-ekki-tilgerðarlegan hátt.

2008-04-17T12:54:00.002Z

Hólí krap

Mikið óskaplega vorkenni ég rauðhærðustúlkunni og múshærðapiltnum sem áttu saman heita stund inná klósetti á Hressó sl.föstudag. Þau vissu nefnielga ekki að á næsta bás væri stelpa að taka myndir af þeim sem hún síðan birti á galopinni síðu á feisbúkk.

Ég vona að rauðhærðastelpan og múshærðri strákurinn hafi frekar harðan skráp og húmor fyrir sjálfum sér. Ennfremur vona ég að þau taki sig til og bruni útá Seltjarnarnes, læsi stelpuskottið inná mykrum, köldum og blautum stað og neiti að hleypa henni út fyrr en hún tekur myndirnar burt og biðst afsökunnar. Svo ættu þau að spakra duglega í sköflunginn á henni. Þá fyrst væri réttlætinu fullnægt að einhverju leyti.

Svona hluti gera mig dapra. Annarsvegar að fólk stundi kynlíf inná klósettinu á Hressó og hinsvegar að einhver skuli taka myndir af því til að birta á netinu.

Ég velti fyrir mér að fremja feisbúkk sjálfsmorð í mótmælaskyni. Dýrðlegt fjöldasjálfsmorð? anyone?

2008-04-16T12:45:00.002Z

Týnd!

Í gær týndist ég allsvakalega í Vesturbænum, ég eyddi 45 mínótum í stefnulaust ráf um svæði sem ég hélt að væri ekki til, nema austan við mána og vestan við sól. Götunöfnin enduðu öll á -mýri eða -grandi og húsin voru öll eins. Nákvæmlega eins. Sló út allt Breiðholt og allan Kópavog í einsleitni og sannfærðu mig um að Vesturbærinn væri bara úthverfi. Ég hafði lagt af stað frá Vesturbæjarlaug og ætlað að skokka einhvern hring við sjóinn. Þegar i-podinn gaf upp öndina ákvað ég að stytta mér leið tilbaka í gegnum hverfið með fyrrgreindum afleiðingum. Ekki tókst mér að fynna Vesturbæjarlaugina strax, en ég fann aftur á móti KR völlinn tvisvar. Ég held að þetta sé innbyggt í hverfisskipulagið hjá þeim, að öll vötn falla til Kaplakrika á völlinn. Jukk! KR-fóbía mín fékk byr undir báða vængi. Loksins sá ég fólk streyma í áttina til mín með innkaupapoka sem ég ályktaði að kæmu úr Melabúðinni gat ég loksins tekið réttan pól í hæðina og fundið laugina, blaut, köld og með sultardropa á nefinu.
Í i-phone er bæði áttaviti og google-earth. Ég þarf að fá mér svoleiðis.

2008-04-14T11:01:00.003Z

Tilkynning til lesenda: Ekki vera plebbar, fallbeygið titla.
,,Ég ætla að fá einn miða á sá ljóti"
,,Ég sá Brúðguminn í gær"

Einhverra hlutavegna virðist það algengara að fólk gleymi að fallbeygja titla á bíómyndum, leikritum og öðru sjónrænu heldur en bókum. Ég hef allavega ekki enn heyrt neinn sagst hafa lesið Djöflaeyjan, Ilmurinn eða þar fram eftir götunum.

Ég veit ekki hvort fer meira í taugarnar á mér; titlar sem virðast vera fastir í nefnifalli í kjöftunum á fólki eða þegar titlar á ekki-enskumælandi myndum eru þýddir á ensku, en ekki íslensku. Gott dæmi um þetta er myndin um síðustu daga Hitlers, Der Untergang, sem skyndilega hét The Downfall í öllum fjölmiðlum. Der Untergang er ekki sérstaklega flókið í framburði, þannig að þýski titilinn hefði líklega getað staðið einn og sér, en óekki, Ða dánfoll skyldi það vera. Ég man ennþá eftir skilningsvana afgreiðslustúlkunni sem hváði þegar ég bað um tvo miða á Fallið.
Annað dæmi um þetta er franska myndin Un long dimanche de fiançailles, sem er náttúrulega ómögulegt að bera fram hafi maður engann grunn í frönsku, líkt og ég. Titilinn útlegst á íslensku ,,Trúlofunin langa" en jafnvel Lesbók moggans tók þátt í sköllinu í þetta skiptið og einhver menningarvitinn skrifaði langan ítardóm um frönsku kvikmyndina ,,A very long Engagement".

Börnin í 92 í Hólabrekkuskóla súmma þetta alveg upp þegar við vorum að ræða Snorra-Eddu.
Barn: Vá, rosalega mikið af nöfnunum hérna eru líka í Lord of ða ríngs.
Ég: Já, Tolkien sótti mikið í Snorra-Eddu þegar hann skrifaði Hringadróttins sögu.
Barn: Ha, skrifaði hann hana líka?

Þessi pirringur er svo sem engar nýjar fréttir. Ég er búin að jagast yfir þessu við alla sem vilja heyra í nokkur ár og ennþá fleiri sem ekki vilja heyra. Ástæðan fyrir því að þetta er mér hugleikið í dag er sú að ég sá Þann ljóta í gær í Þjóðleikhúsinu. Í miðaröðinni heyrði ég ekki annað en "ég ætla að fá miða á Sá ljóti" Líklega hefur ábendingafornafnið "sá" staðið í fólki, enda afbrigðileg beyging.

Þeir í Hollandi eru búinir að fynna lausn á þessu máli. Ef eitthvað tiltekið málfræðiatriði kemur illa út á samræmdum prófum hjá unglingum (ca.15-16ára) í einhvern ákveðin árafjölda verður tungumálinu breytt í takt við það og kallað eðlileg breyting tungumáls. Sé þetta yfirfært á Ísland værum við löngu hætt að hlakka til neins, ég myndi aldrei framar kvíða neins í nefnifalli, heldur bara lásí þolfalli, eða jafnvel þágufalli. Það vita það allir sem hafa reynt að tilhlökkun í aukafalli kemst ekki í hálfkvisti til tilhlökkun í nefnifalli. Sauðfjársbændur ættu hvorki ær né kýr lengur, bara beljur og rollur og þar fram eftir götunum.
Ég er mjög hrifinn af líberalismanum í Hollandi, en þarna fara þeir yfir strikið.

Annars var Sá ljóti bara mjög skemmtilegur. Ég er mestmegnis sammála félaga Unni sem skrifaði þennan leikdóm á Kistuna. Þó svo að mér fyndist stundum bera á ofleik, þá sérstaklega einræða Lárusar við spegilmyndina undir lokin.

Ég er búin að fynna leið til að kála mánudagsleiðindum. Júhú. En ég ætla ekki að segja hver sú leið er....

2008-04-09T10:42:00.002Z

Hjón í húsnæðisleit.

Sumarið 1994 smíðuðum við pabbi fuglahús og festum uppá skjólvegg útí garði. Næstu sumur fylgdist ég grant með ferðum smáfuglanna í garðinum og vonaðist til að fá nýja nágranna yfir sumartíman, en allt kom fyrir ekki. Húsið er nefnilega í prýðilegri klifurhæð fyrir kattarskammirnar í hverfinu. Uppúr aldamótunum var brugðist við og sett klóruvörn innan í húsið, þ.e settum illa pússaða fjöl innan við opið þannig að þó að kisa læddi loppunni inn myndi hún grípa í tómt og mögulega fá flís í þófan. Þetta dugði þó ekki til, því að fuglagreyin tóku ekki í mál að gera sér hreiður í húsi þar sem kettir kæmu reglulega við (þó svo að flestir kettir kæmu ekki nema einu sinni, þeir allra vitlausustu tvisvar). Núna í lok mars sást til þrastapars við húsið. Þau hoppuðu inn og út og litu út fyrir að íhuga að setjast þar að. Nokkrum dögum seinna var einhver hverfis-kötturinn búin að koma sér þægilega fyrir á þakinu og beið eftir fuglunum. Þrestirnir sáust ekki meir, en þá var gripið til aðgerða. Pabbi tók húsið inn til róttækra breytinga. Hann leysti málið á afar hugvitsaman, en jafnframt brútal hátt. Hann negldi einfaldlega nokkra nagla í þakið að innanverðu, þannig að vei þeim ketti sem reynir að tylla sér á þakið uppfrá þessu.
Og árangurinn lét ekki á sér standa. Akkúrat í þessum töluðu orðum er starrapar að spígspora fyrir utan húsið og nú er ég viss um að ég fái loksins nýja nágranna. Eða að þeim sé bara drullukalt og séu að leita sér skjóls fyrir snjónum sem kom óvænt í nótt.

Af húsinu að segja, þá lítur það tæpast vel út með naglaspýtu þak. Eiginlega minnir það á fusion af fuglahúsi og fanghelsi. Smáfuglafangelsi. Ég er að spá í að mála það appelsínugult fyrir næsta sumar.

2008-04-02T15:05:00.002Z

Þetta er næs:

Að sitja á Hamborgarabúllunni og snæða búllumáltíð með Halastjörnunni. Flissa af gömlum brandara um samsetningu eiginnafna og millinafna en borða annars í þögn. Eins og mér fynnst gaman að spjalla um heima og geima, er ég afar hlynt þögninni líka. Það er nefnilega gott að þegja í félagskap annarra. Þetta jafnvægi er ekki allra og mér fynnst alltaf jafn klúðurslegt að þurfa að kreista uppúr mér umræðuefni til að forðast yfirvofandi þögn*. Þægileg sítar/raftónlist var í eyrunum og í tímaritabunkanum mátti fynna eintak af Speglinum frá 1972. Á forsíðunni var talað um verðbólgudrauginn, dýrtíðinna og svo var hæðst að forsætisráðeherranum sem hét Geir.
Á leiðinni heim ræddum við skipulagsmál, svefnvenjur og róttækni á yfirvegaðan og málefnalegan hátt án allra öfga eða fullvissu um að önnurhvor okkar hefði á röngu/réttu að standa.

* Ég geri mér grein fyrir því að það þykir töff og emo að kunna að meta þögnina, enda segjast margir dýrka að stara þegjandi útí loftið og jafnvel hlusta á þögnina (aulahrollur). Það er samt þetta fólk sem fer að ókyrrast og ranghvolfa í sér augunum ef samræðurnar detta niður í hálfa mínótu. Þá er jafnan gripið til umræðna sem byrja á: sástu/hefuru lesið/hlustaðiru á...og svo er eitthvað gripið á lofti til að ræða um. Þá er ráð að svara snöggt og laggott: Nei! og leyfa síðan viðkomandi að svitna áfram.

2008-03-30T22:26:00.002Z

Bömmer

Ég er með tveggjadaga þynnku í blóðinu og framundan er mánudagur. Fokk.

2008-03-18T14:21:00.002Z

Síðasti dagur pseudo-vorsins.

Í dag er síðasti dagur fyrsta vors ársins. Það er að segja síðasti dagur fyrstu samfelldu veðurblíðunar sem sumir kalla vor. Á morgun brestur á með votviðri og leiðindum og svo á að frjósa. Ég held mig að sjálfsögðu innandyra, guð forði mér frá meiri útiveru en að skjótast inn og útúr bílnum mínum. Enda brann ég á nefinu þegar ég fór í labbitúr sl.sunnudag. Auk þess sem aumingja-ofnmæmið er farið að láta á sér kræla.

Framundan eru páskaeggjalausir páskar no.3. Ég hef bara svo hrikalega lág súkkulaði þolmörk að heilt páskaegg myndi ríða mér að fullu. Þetta á þó ekki við um litlu deserteggin í marglitu umbúðunum, þau henta mér ágætlega.
Hins vegar gæti ég náttúrulega bætt upp fyrir það með að vera duglega að spæla mér egg, skrambla þau eða búa til ommilettur.

Framundan er svosem lítið eitt annað en lestur, skrif og drykkja um helgar og á hátíðisdögum, auk þess sem ég ætla að fremja lítið skammarstrik í skjóli nætur fljótlega. Svona til að gera mér dagamun.

2008-03-13T10:44:00.002Z

Gáta

Leysist án þess að nota wikipediu (þessu er beint til þín, Davíð)
Hver veit hvað þetta er?

N = N* fp ne fl fi fc fL

og svo eru auka stig í pottinum fyrir þann sem getur sér til um í hvað ég hyggst nota þessa jöfnu.

2008-03-10T13:04:00.002Z

Symbólismaklám.

Sá Munaðarleysingjahælið í gær og missti svefn í nótt. Meira af gömlum vana, frekar en hryllingi af nýrri stærðargráðu.

Í bílnum á leiðinni heim ræddum við myndina í þaula. Kosti hennar og galla og þá sérstaklega þá hvimleiðu hneigð leikstjórans til að fylla nánast hvern einasta ramma og hvert einasta atriði af smáhlutum sem áttu að vera gríðalega táknrænir fyrir framvindu sögunnar. Svo dúkkuðu öll táknin upp aftur í lokin til að undirstrika hvernig söguþræðinum væri lokað og lausir endar hnýttir. Slík ofnotkunn er eins og nauðgun á myndmálinu og því var fyrirbærinu gefið nafnið symbólismaklám.

Ég veit ekki alveg hvort ég ætla að mæla með bíóferð eða dánlóti af Munaðarleysingjahælinu. Held samt ekki

2008-03-09T20:44:00.003Z

Bráðum

Munu 24 klukkustundir af nístandi mánudegi hellast yfir mig. Mér er ekki skemmt.

2008-03-05T15:58:00.002Z

Mistök

Mér varð á í messunni. All svakalega.
Í níunda bekk miðferð í íslensku situr strákagengi í gluggaröðinni fremst. Eins og 15 ára strákum er tamt eru þeir gjörsamlega óalandi og óferjandi. Þeir eru samt sem áður óvitlausir og því er hægt að halda þeim réttu megin við hormónastrikið ef þeim er sett nógu mikið og fjölbreytt fyrir. Innst við gluggan situr renglulegur stákur sem er eitthvað millistig milli pönkara og nörds. Rifnar gallabuxur, sex pistols bolur í bland við fitugt hár í tagli og gleraugu. Ég var búin að setja þeim fyrir orðflokkagreiningu og bað strákin um að orðflokkagreina upphátt.

Strákur: æi, vó mar, ég kannedda ekkert.
Ég: Jú,jú ég sá að þú ert búin að leysa verkefnið og þú ert nú svo klár og skýr strákur að þú getur alveg lesið upp fyrir bekkinn (þetta var enginn lygi, hann var búin að orðflokkagreina eins og hetja og röðin var komin að honum að lesa upp)
...
...þögn í bekknum
ég lít í kringum mig
...enn meiri dauðaþögn
...nokkrar stelpur aftast í bekknum byrja að flissa, ég skynja að ekki er allt með feldu.
ég lít spurnaraugum á strákinn sem grefur andlitið ofan í bókina.
Sessunautur stáksa setur upp glott, bendir á hann og segir: Hún er sko stelpa.

Það var nefnilega það!

Ég verð að viðurkenna að ég hafði mínar grunsemdir um kynferði guttans í upphafi þar sem að hann var eini ,,strákurinn" sem ég hafði kynnst sem notar skrautlegar pokateygjur í hárið, en fyrir utan það var ekkert sem gaf til kynna að ,,hann" væri nokkuð annað en venjulegur unglingsrákur með komplexa. Nú hugsa spyrja eflaust einhverjir afhverju í fjandanum ég kíkti einfaldlega ekki á nafnalistan til að ganga úr skugga um óræða kynferðið, en ó ekki. Sum nöfn eru heinlega svo framandi að það er engan veginn hægt að kyngreina þau. Hugtakið um innflytjendavandamál öðlaðist skyndilega einhverja merkingu í mínum huga.

Ég ætla að hlífa ykkur við endursögn af því þegar ég reyndi að bjarga mér og henni frá algerri niðurlægingu og ég vil helst gleyma hvernig ég reyndi svo að biðja stelpugreyið afsökunar eftir tíman.

Ég kannast við svipað atvik úr sundhöll Reykjavíkur, þar sem afgreiðslufólkið þarf að kyngreina spontant alla gesti. Rauður lykill, blár lykill. Stuttklippt 11 ára Hafdís fékk sko að kynnast því og passaði uppfrá því að vera í viðeigandi umbúðum. Jafnvel um hásumar fór ég ekki í laugina nema að vera með rauða húfu og bleikan trefil.

Hefði svipað atvik átt sér stað á unglingsárum fyrir framan heilan bekk hefði ég líklega hlaupið útí íþróttahús, brugðið snöru um hálsinn og hert að.

2008-02-25T14:24:00.002Z

Ég er orðin kennari...

...íslenska og danska, 9. og 10. bekkur.
Karmalögmálið er búið að sjá til þess að nú fái ég að bíta í skottið á sjálfi mér og kenna dönsku.

Annars er það eitthvað undarlegt Catcher in the Rye heilkenni sem dregur mig í sífellu að kennslu. Ég held ég hafi melankólískara viðhorf til kennslu (eða mögulega uppeldis og umgengni við börn/unglinga) heldur en flestir grunnskólakennarar á Reykjarvíkursvæðinu. Hrokagikkurinn í sjálfri mér heldur því fram að kennaranám sé sniðið af því að þurrka upp sálina og hina lágstemmdtu kennsludramatík úr væntanlegum kennurum. Ég er hins vegar ekki kennaranemi og legg því mikla rækt við alla þá dramatík sem mögulega getur fylgt kennslu og skólum yfirhöfuð.

Næstu daga mun ég birta ,,Heimur-versnandi-fer" sögur úr skólastofunni á blogginu mínu, so stay tuned.

Nýjustu fréttir úr reynsluheimi unglinga:
Kveðjan ,,Sjáumst á eftir" þýðir í raun sjáumst á eftir á MSN.

2008-02-10T15:00:00.000Z

Við ykkur sem ekki sáuð rússnesku hljómsveitina Iva Nova á laugardaginn segi ég; Fokk! hvað þið misstuð af miklu.

Ég var búin að merkja við tónleikana í dagatalinu fyrir lifandis löngu og eyddi vikunni fyrir tónleikanna í að plögga vini og vandamenn með. Þegar til kastanna kom reyndist ég svo vera ílla sofin, annarshugar, algert drasl og ætlaði varla að nenna niður á NASA.
Sem betur fer drattaðist ég af stað og varð á svipstundu svo hugfangin að ég steig meiraðsegja nokkur danspor, þrátt fyrir að geta varla staðið í lappirnar af þreytu.

Hér að ofan má sjá mynd af hetju-rokkurunum. Takið sérstaklega eftir stelpunni með rauðu húfuna. Hún er svona harmonikkuspilandi útgáfa af Johnny Rotten á sviði.

2008-02-04T12:41:00.000Z

Framfarir

Litla sæta nágrannastelpan sem býr við hliðina á mér hefur tekið stórkostlegum framförum í píanóleik undanfarið hálft ár. Hitt er svo annað mál að nýlega er hún farin að fikta við lagasmíðar, mér til þó nokkurs ama. (við deilum stoðvegg)
Ég þyrfti helst að koma krakkanum í skilning um að það sé öruggast að halda sig við verk gömlu meistaranna í stað þess að reyna eitthvað upp á eigin spýtur.

2008-01-29T00:25:00.001Z

Afmælisbarn dagsins
...er hún ég! Ég óska sjálfi mér innilega til hamingju með daginn og rek upp þrefallt húrrahróp fyrir framan spegilinn. Afmælinu verður fagnað á svipaðan máta og undanfarin ár, þ.e ekki fagnað á nokkurn hátt. Ég verð alltaf svo dramatísk og brothætt í kringum afmælisdaginn minn þannig að ég vík mér undan veisluhöldum.
Þó þætti mér vænt um ef einhver byði mér á barinn í vikunni.

Í afmælisgjöf vil ég gjarnan fá þetta;
Mix-diska*: Ég er komin með yfir mig nóg af eigin tónlist og vil skoða nýjar víddir. Þetta þýðir að lesendur meiga gera tilraun til að þröngva eigin tónlistasmekk uppá mig.

Spilasessjón af Fimbulfambi: Ég hefi nefnilega aldrei spilað þetta margumtalaða og sívinsæla fimbulfamb, en mér segir svo hugur að mér þætti það skemmtilegt. Ekki væri verra ef meðspilararnir leyfðu mér að vinna í tilefni dagsins.

Meira var það nú ekki. Ég er nefnilega svo hógvær, sjáiði til.....

----

*það væri náttúrulega miklu meira old school og retro að biðja um mixteip, en ég á ekki fúnksjónal segulbandstæki, auk þess sem meirihlutinn af tónlistinni í eyrunum á mér er í boði iTunes.

...og þetta með hógværðina er náttúrulega bara bull. Maður á aldrei að vera hógvær á afmælinu sínu. Sem dæmi má nefna að þessi færsla er ekki nema 228 orð, en þar af eru heil 25 af þeim persónufornöfn í 1.persónu þ.e égummigfrámértilmín. Slíkt er ekki kallað annað en sjálfsdýrkun á háu stigi

2008-01-27T13:29:00.000Z

Tvö sýnishorn úr lífi mínu.

1. Ég ætla að brjóta gegn betri vitund (eins og ó svo oft áður) og segja ykkur öllum að fara í gyllta köttinn á últra útsölu. 3x kjólar, 2x lopahúfur og 2x yfirhafnir á 6.000 krónur. Held að þetta séu bestu kaup sem ég hefi gert á Íslandi. Maður þarf að fara til þriðja heimsins til að versla á svona verði.

2. Ég sit uppá safni og er pínu ósofin, pínu þunn og umhverfið er pínu úr fókus. Fjölskyldufólkið með helgarpabbana fremsta í flokki kemur yfirleitt á laugardögum, en í dag er sunnudagur og þá koma eldra fólkið, alþýðufræðimennirnir og skúffuskáldin. Yfirleitt fíla ég síðarnefnda hópinn betur, þau eru rólegri, smekkvísari, þolinmóðari og umfram allt hlaupa þau ekki um öskrandi og tæta síður úr kjölum.
Hinsvegar þarf oft á tíðum að hafa helling fyrir sunnudagskúnnahópnum. Þau eru kröfuhörð og vilja að bókaverðirnir stjani við þau. Yfirleitt nýt ég mín ágætlega í því hlutverki enda gefst mér þá tækifæri til að besservisserast svolítið þannig að lítið beri á og enginn sjái til.
Hinsvegar eru sunnudagskúnnarnir náttúrulega oft á tíðum furðufuglar upp til hópa. Ég tel mig vera ágætlega sjóaða í furðufuglum og kalla sko ekki allt Nönnu mína; Moggabloggari að leita að inspírasjón, taugaveiklaður og örlítið tipsí tónlistakennari sem dýrkar sönglög Gylfa Þ.Gíslasonar og að ég tali nú ekki um gömlukonuna sem kemur nánast hvern einasta sunnudag, biður um Lögfræðingatal M til S blaðar í því nokkra stund og fer svo.
Stundum keyrir samt um þverbak og það gerðist áðan. Inn kom par á óræðum aldri, líklega eitthvað um fimmtugt. Þau voru að leita af hinu og þessu og það kom í minn hlut að leiða þau um safnið. Þau virtust ekki hafa neinn skilning á því sem kallast persónulegt rými (Lebensraum) í samskiptum. Ekki nóg með að þau þverbrutu eðlilegar fjarlægðarreglur, þá voru þau líka bæði rangeygð. Hann horfði á vinstri öxlina á mér en hún á ennið meðan þau útlistuðu bókasafnsþarfir sínar. Á sama tíma stóðu þau svo nálægt mér að það tók að þykkna upp á gleraugunum mínum og ég varð að pússa móðuna af þegar þau loksins snéru sér frá mér til að blaða í bók.
Rúsínan í pylsuendanum var samt hin megna ólykt sem fylgdi þeim. Þá er ég ekki að tala um venjulegan mannaþef sem kemur í mis sterkum og mis góðum útgáfum, heldur þrúgandi stækju sem var eins og hjúpur í kringum þau. Ég hef aldrei fundið svona lykt af mannfólki áður, en svona fnyk tengi ég einna helst við hestús, eða hluti sem hafa verið lengi í hesthúsum. Samt var þetta ekki hestalykt, því hestalykt kemur af lifandi verum og er að einhverju leyti fersk. Þessi fnykur var sko allt annað en ferskur og ég átti bágt með að trúa að hann kæmi af lifandi fólki.
Mér var fljótlega óglatt í nærveru skötuhjúanna og ég fann hvernig maginn var að snúast á hvolf og innihaldið að leita uppá við. Á tímabili velti ég meiraaðsegja fyrir mér að gerast rosalegur pönkari og æla á gólfið fyrir framan parið. Mér þykir samt of vænt um starfið mitt til að láta reyna á þolmörk vinnuveitenda minna, þannig að ég lét það vera.

Ég verð hinsvegar til að enda þessa hversdagssögu á hörðum nótum. Mér bárust frekar slæm tíðindi til eyrna um daginn og því neyðist ég til að sýna klærnar og segja:
ÖLL SKRIF SEM BIRTAST Á ÞESSARI SÍÐU ERU EIGN HÖFUNDAR OG ENGRA ANNARRA. ÉG ÁSKIL MÉR ÖLL RÉTTINDI OG ENGUM LEYFIST AÐ VITNA Í ÞESSI SKRIF, EÐA BIRTA KAFLA NEMA MEÐ LEYFI HÖFUNDAR.
Yfirleitt tek ég höfundarétt ekkert of hátíðlega (líka minn eiginn) en þessi netskrif eru hálfgerð dagbók og hana vil ég eiga alveg sjálf. Virða þetta, bitte schön.

2008-01-25T15:16:00.000Z

Feður! haldið dætrum ykkar innandyra!

...Hann Tommy Lee er sko að koma í bæinn. Blaðamaður guðmávitahvað blaðs sem ég las yfir jógúrtinni í morgun fannst sérstök ástæða að spyrja Tommy útí kvenhylli sína og koma með innslög um hversu viltar íslensku stelpurnar væru nú á djamminu. Á öðrum stað í blaðinu (eða öðru blaði á morgunverðarborðinu) var þetta sett í samhengi við komu Tarantinos til landsins um áramótin, en hann ku hafa komið hingað gagngert til að fá sér að ríða.
Þessi umfjöllun minnti mig strax á götublaðið Mónitor sem spyr allar rokkhljómsveitir sem koma í viðtal hvort að íslensku stelpurnar séu villtari en þær á meiginlandinu.
Það er sem sé alveg augljóst að Reykjavíkur stúlkan kann ekki fótum sínum forráð. Þær stelpur sem leiða karlmann heim af barnum á milli 04-05 eru greinilega ekki að taka sjálfstæða ákvörðun, heldur einfaldlega haga sér í takt við hópinn. Þetta er orðið að nomaliseraðri staðreynd og stórborgargoðsögn sem þykir sjálfsagt að festa í sessi með að viðra hana við hvert tækifæri sem gefst (how do you like Iceland? Have you slept with an Iceladic girl yet?)

Ofangreint dæmi legst síðan ofan á blaðaumfjöllunina um ,,skrílslætin" í ráðhúsinu, en þar var góðborgurum herfilega misboðið af framferði grunnskólabarna og menntskælinga. Rúv og Mbl gerðu sér sérstaklega far um að rissa upp mynd af múgsefjun krakka sem ekki eru enn komin til manns. Þegar Rúv talaði um ,,grunn og menntaskólanema" var kameran á hópi fólks sem ég þekkti ágætlega til. Þar mátti sjá lögfræðinema, kynjafræðing, tvo jafnaldra og bókmenntafræðinema. Þar með var sá hópur gerður auður og ógildur.
Einni konuni var svo misboðið að hún sagði við Rúv að hún væri fegin að þetta væru ekki sín börn. Ég tek undir með orðum Völíasardóttur og segi; pant ekki eignast börn með henni.

Tommy Lee og ráðhúsið hafa nú ýtt mér fram af brúninni og ég ætla hér með að framkvæma svolítið sem ég hef velt fyrir mér lengi.
Ég er komin í fjölmiðlabindindi sem mun standa fram á vor. Ég á eftir að skilgreina ,,fjölmiðil" með sjálfri mér og setja mér einhverjar vinnureglur, en ég get fullyrt að Mogginn, fréttó, 24 stundir og mbl verða ekki lesin af þeirri sem þetta ritar fyrr en vorar. Rúv horfi ég hvort eð er sjaldan á.
Endursagnir og túlkanir vina og vandamanna verða þó velkomnar.

2008-01-24T15:02:00.001Z

Það sér hver maður/kona að þessar næríur (sem kallast c-string) eru nauðsynlegar í nærfataskúffu hverrar konu.

Samkvæmt framleiðanda eru þær afar þægilegar og nú getum við konur kvatt þessar teygur, þennan óþægilega bómul og hvaðeina. Hvað er líka ljótara heldur en teygjufarið sem þessar naríur sem ná utan um mittið mynda? Svo er náttúrulega hræðilegt til þess að hugsa að nærbuxnastrengur gæti gæst undan buxnastrengum.

Ég veit ekki með ykkur, en ég held að mannkynið hafi stigið enn eitt skrefið nær fullkomnun með þessari hugvitsamlegu uppfinningu.

2008-01-22T18:59:00.000Z

Ergelsi

Ég ætla að halda áfram að pirrast útí janúarmánuð. Ég held að dagurinn í dag sé gráasti og fúlasti dagur ársins.

Það er komin nýr borgarstjóri úr flokki sem mér fynnst vera plága. Svona pólitík er fúl, þrátt fyrir að vera dramatísk, og hún minnir mig á hvað manneskjurnar geta verið ómerkilegar skeppnur. Ég byggi tilvist mína á sannfæringunni um að frumskógarlögmálið gildi ekki lengur og þoli ekki þegar mér er kippt niður á jörðinna.
Ísland tapaði í handbolta. Stórt.
Snjórinn fór og skildi mig eftir fótablauta í allan dag.

...sem betur fer nýt ég góðs af því hvað ég er efnilegur dagdreymari og er búin að eyða meginu af deginum handan við tíma og rúm. Efnislegi hlutinn af mér hefur hins vegar staðið sig ágætlega, lesið, glósað, mætt í vinnuna og svarað ef á hann var yrt.
Ef hversdagsleikinn heldur áfram að vera svona grár mun ég hugleiða varanlegan aðskilnað líkama og sálar.

2008-01-20T18:48:00.000Z

In memorian, eða ekki.

Þegar ég frétti að Bobby Fisjér væri allur fór ég strax að velta fyrir mér hvar hann yrði grafinn.
Mér datt strax í hug þjóðargrafreiturinn á Þingvöllum og flissaði með sjálfri mér yfir tilhugsuninni um að hola niður bandarískum gyðingahatara í Mekka íslenskrar þjóðrembu.
Daginn eftir las ég í blöðunum að ég var ekki sú eina sem velti þessu fyrir mér. Hinsvegar er fólkinu þarna úti alvara.
Nú munu líklega margir fara að rífast um þetta og ég nenni enganveginn að taka þátt í því. Ég ber takmarkaða virðingu fyrir ritúölum íslensks þjóðernis og það sama gildir um skákmeistara. Mín vegna meiga Íslendingar búa til hetju úr Fisjér sjálfum sér til upphafningar og grafa hann hvar á landi sem er, en vá, hvað mér stendur á sama.

Ég er hræðileg í skák...ég er stundum að reyna að leysa þessa skákþraut á netinu en hef aldrei komist nálægt því. Ef einhver fattar trikkið, má hann/hún senda mér leiðbeiningar í pósti.
Ég hef heldur aldrei getað nema tvær hliðar á rúbiks kjúb og aldrei leyst sunnudagskrossgátuna. Afturámóti gat ég auðveldlega leyst Einstænísku gátuna um hver ætti fiskinn. Einhver sagði mér að allir starfsmenn Microsoft yrðu að geta leyst þá gátu. Örugglega flökkusaga samt.

2008-01-17T15:38:00.000Z

Tiltekt....

Janúar er súrasti mánuður ársins. Hann er dimmur, langur og fátt um að vera. Febrúar er í raun ennþá tíðindaminni en er afturámóti styttri og bjartari.
Ég ætti að vera að vinna að ritgerð eða einhverju öðru námstengdu, en í staðinn sinni ég minniháttarverkefnum sem hafa setið á hakanum í marga mánuði. Í gær tók ég til í inboxinu mínu, en þar mátti fynna meil frá 2004. Ég tók nostralgíu kast með eftirsjá-yfirbragði meðan ég skrollaði í gegnum ferðasögur, slúður, hi-nem tilkynningar og bréf frá mömmu. Fann meðal annars bréf frá fyrverandi tengdamóður minni þar sem hún biður mig um að skila sér skóm sem ég stal/fékk lánaða hjá henni á meðan hún dvaldi erlendis. Ég skilaði skónum aldrei.
Mér var svo allri lokið þegar ég komst að því um dagin að téð tengdó er farin að vinna á skrifstofu hugvísindadeildar. Það hvarlaði jafnvel að mér að finna skóparið og skila til að tryggja að hún leyfi mér að útskrifast í vor.
Ég hætti þó við það þegar ég sá að hún er búin að slá eign sinni á trefil sem ég útbjó handa Fyrverandi í jólagjöf fyrir einhverjum árum. Nú gildir þögult samkomulag okkar á milli um kaup kaups.

Annar og huglægari hluti af tiltekt minni felst í því að grafa upp vini sem ég hef týnt sl.mánuði/ár. Ég er arfaslöpp í því sem kallast "að halda sambandi" og týni fólki um leið og það hverfur úr minni daglegu rútínu. Ég skrifaði löng og ítarleg bréf til allra sem ég þekki erlendis, boðaði gamla vini í mat og enn eldri vini á kaffihús. Grand-finale-ið verður svo leiðangur uppí Norðurárdal, en þar býr vinkona sem lét barna sig á fyrstu önn í háskóla og stofnaði fjölskyldu í kjölfarið.

Einu sinni heyrði ég skemmtilega flökkusögu frá Bifröst (ekki frá móðurinni samt) hún var einhvernmegin svona:
Á skólasvæðinu á Bifröst er risastórt sameginlegt þvottahús sem er staðsett í kjallara. Í þessum kjallara, einhverstaðar í bakherbergi eða bak við hurð, er lítil svört bók*. (Farið að hljóma kunnulega?) Í hana eru skráð öll nöfn kvenna sem stunda nám á Bifröst. Þegar námspiltur við Bifröst sængar hjá einhverri af samstúdínum sínum, merkir hann samviskusamlega við það í bókina. Eldri námspiltar sjá svo um að halda bókinni til haga, öpdeita hana reglulega, gera upp í lok árs og sjá til þess að tilvist hennar fari leynt.

sel þetta pottþétt ódýrara en ég keypti það, en engu að síður skemmtilegt.

*Satt að segja hef ég heyrt þessa sögu tvisvar, en í hinni útgáfunni var bókhaldsgræjan ekki lítil svört bók, heldur veggspjald. Ég ákvað samt að notast við svörtubókar útgáfunna af sögunni. Sú útgáfa hæfir betur flökkusagnaforminu.

2008-01-14T14:37:00.000Z

Ég fór í bíó. (æsispennandi)

Á tímum kóleru og niðurhals eru bíóferðir orðnar lúxus sem maður leyfir sér sjaldan. Ég er samt svo mikið barn að ég dýrka bíóferðir. Að vísu er ég hundfúl yfir því að Háskólabíó (og mögulega önnur kvikmyndahús) séu hætt að gefa manni alminnilegan bíómiða. Í staðin fyrir þennan gamla ljótgræna miða með afrifu og afsláttartilboði aftan á, fær maður kassakvittun í staðin. Ég hef lagt það í vana minn að halda til haga bíómiðum af góðum myndum (Dangerous Mindes, 1993, var sá fyrsti) og ég myndi líka safna bíóprógrömum ef þau hefðu ekki verið fyrir mína tíð.
Það kemur aftur á móti ekki til greina að ég fari að safna kassakvittunum. Sem er synd, því gærdagsmyndin átti það skilið.
Eftir að hafa nöldrað í nánustu vinum yfir bíóferðaleysi og skorið upp herör gegn niðurhöluðum myndum tókst mér með gylliboðum að verða mér úti um bíófélaga í gær. Ferðinni var heitið á Persepolis, teiknimynd eftir sögu sem flestir af mínu sauðahúsi dýrka og dá.
Myndin stóðst fullkomlega allar væntingar og sérstaklega fannst mér tónlistin vera æði.
Ég ætla ekki að breyta þessari færslu í kvikmyndamyndarýni og læt því duga nokkur yfirborðskennd lýsingarorð á borð við; frábær, æði ect.
Það sem var ekki æðislegt var hinsvegar maðurinn sem sat á næsta bekk fyrir ofan okkur. Hann hraut. Nú veit ég að kvikmyndir sem eru sýndar á frönskum kvikmyndahátíðum hafa oft svæfandi áhrif, en hversu sálar-og hjartalaus er sá sem sofnar yfir örlögum borgara í Terehan á tímum íslömsku byltingarinnar???
Ég reyndi að henda í hann poppkornum svo lítið bæri á, en hitti illa og varð mér til skammar.
Ég hef að vísu sjálf sofað í bíó, en ég legg ekki Borne Identity að jöfnu við myndir á borð við Persepolis. Auk þess sem ég er svo smekkleg að ég myndi aldrei hrjóta hátt og snjallt í bíó, þó svo að mér dytti ég hug að hvíla augun.

2008-01-11T16:07:00.001Z

Það er leiðindaávani að rústa helgarfríinu á fimmtudegi.

2008-01-08T13:56:00.000Z

Spegill, spegill.....

Netið er náttúrulega ekkert annað en ruslakista. Því hef ég alltaf haldið fram. Safnhaugur af klámi, niðurhali (yfirleitt á klámi), málstofum fyrir rugludalla með samsæriskenningar, risavöxnum samskiptavefjum, mannskemmandi nafnleynd osfr.
Ég ætla samt ekkert að setja mig á háan hest og viðurkenni fúslega að ég er meðvirk í þessu öllu, nema kannski kláminu. Einu sinni tók ég þátt í nethryðjuverki í skjóli nafnleyndar, en trúið mér, það var blá saklaust og fórnarlambið átti það fyllilega skilið.

Minn prívat net pervertismi er fólginn í því að fylgjast með vinahópum sem ég þekki ekkert til. Til að byrja með var ég að fylgjast með hinum og þessum á linkalistum vina minna, en hætti því fljótlega og réri á önnur og fjarlægari mið. Núna fylgist ég með fólki sem mér finnst svo skrýtið að ég trúi varla að það sé í alvörunni til. Mitt uppáhalds um þessar mundir eru sann kristnir mogga bloggarar. Eins og boðberum fagnaðarerindisins er tamt eru þau hjartanlega á móti öllu sem mér finnst vera satt og rétt. Lífsskoðanir þeirra gætu ekki verið fjarri mínum eigin og stundum finnst mér erfitt að trúa að tveir einstaklingar af sömutegund geti upplifað og túlkað veruleikan með jafn ólíkum hætti.

Kristnu bloggararnir mínir eiga það sameiginlegt að vera hverju öðru leiðnlegri og óspennandi. Þau velta sér daginn út og inn uppúr heilagri ritningu en biblíutextinn verður að leðju í höndunum á þeim og saman tekst þeim að kreista úr honum allt líf. Útleggingar þeirra á annars ágætum versum eru fagurfræðilega séð álíka áhugaverðar og verðkannanir í lágvöruverslunum. Inninhaldslega nota þau torræð vers úr biblíunni í bland við einhverjar kannanir kristinna félagsfræðinga til að rökstyðja dapurlegt viðhorf sitt til tilverunnar á milli þess sem þau stæra sig af afburðarkunnáttu í grísku og latínu með að vitna til frumtexta.

Um daginn varð mér samt verulega brugðið. Ég var í einhverju net hangsi og ákvað að kíkja á krossfarana, mér til dægrastyttingar og viti menn. Þau hafa efnt til vinsældakeppni sín á milli um skemmtilegasta kristna bloggaran. Svona blogg ædol.

Sem sé: Þau álíta sjálf að þau séu skemmtileg. Þá krossbrá mér. Ég las yfir nokkra af kandídötunum í von um að koma auga á eitthvað sem skemmtilegt gæti talist, en hvernig sem ég rýndi í textan fann ég ekkert sem mögulega gæti lyft upp öðru munnvikinu. Nema hinum kristnu krossförum fynnist fordæming á öðrum, þrætubók um latínu eða blessunarorð skemmtileg.

Nú veit ég vel að ég og jesúkrakkarnir erum á fullkomlega sitthvorum endanum á hlaðborðinu, þau nær guði en ég nær sjónvarpinu og fjarstýringunni. Þar af leiðandi ætti að vera ómögulegt að ætla að "skemmtilegheit" þýddu það sama hjá báðum, en mér var samt brugðið.
Skyndilega fylltist ég skelfingu gagnvart þessu fólki sem ég hingað til taldi saklaust. Ef ég einhverntíman rekst á þau mun ég sennilegast hlaupa æpandi á brott.

Ég ætla að hætta að lesa þau og finna mér einhvern annan jaðarhóp til að njósna um.
Ef einhvern langar í ferð um undirheima þá opnast dyrnar hérna.

2008-01-07T12:45:00.000Z

Fuglager

Jólin voru afar ljúf í ár. Jólaboð voru í sögulegu hámarki og það sem meira er, jólaboð þar sem vel var veitt voru einnig í hámarki. Ég var hálfgerður heimalingur yfir jólin, svona til að bæta upp alla fjarveruna á aðventunni, og hef eytt tímanum í hangs, lestur og hyggesnakk við familíuna. Á slíkum tímum leti og áhyggjuleysis fæ ég sérstakan áhuga á fuglalífinu í kringum mig. Fuglar hverfisins eiga sér fast hæli í garðinum okkar yfir jólin. Þröstunum er gefið epli og brauð úti á verönd, en krumma er gefið fituafgangar og hangikjötsleyfar í bakgarðinum. Liggi sérstaklega vel á mér, er gæsum gefið brauð útí móa. Snjótitlingar hafa lítið verið á sveimi í vetur en hér er til fuglakorn á lager, detti þeim í hug að láta sjá sig. Fjölskyldumeðlimir skiptast svo á að stugga köttum í burtu eftir þörfum. Sérstaklega þessum svarta sem býr á númer 7. Hann er bjöllulaus fjandi og líklegur til að gera usla.

Akkúrat núna var feitasti og frekasti þrösturinn að reka hina síðustu burt með yfirgangi, frekju og stéltogunum. Hann situr nú einn að eplinu og gargar ef einhver nálgast. Hinir sem biðu lægri hlut hafa raðað sér á gaflinn á næsta húsi og bíða þolinmóðir eftir að sá feiti ljúki sér af.

Ég er í afar blíðu skapi í dag, vissulega fylgja nokkrir timburmenn jólunum, en þeir hafa oft verið fleiri, verri og grimmari. Það má segja að síðan í gær hafi ég verið mjög post-jóla-zen. Hafi einhver lesenda/lesönda/lesanda minna eitthvað erindi við mig, jafnvel eitthvað sem krefst einhvers ómaks af minni hálfu, er rétti tíminn núna.

2008-01-02T13:54:00.000Z

Annales

Þegar ég lít um öxl sé ég þetta:
Tár, bros en engir takkaskór. Varð sjálfri mér oft til skammar og öðrum til ama en gleymdi því jafnóðum. Lauk prófum. Svaf sumarið af mér. Eyddi páskunum við Eystrasaltið annað árið í röð. Átti merkilega góðar stundir við Arnarhól. Fékk 831 hate-mail á einni viku útaf greinarskrifum, þar sem mér var m.a hótað lífláti. Gerði tvær tilraunir til að drekka kaffi. Net tengdi tölvu alveg sjálf. Sannfærði stórabróður um að flytja að heiman svo ég gæti fengið kjallarann.

Mikilvægara er þó að horfa framávið og það ætla ég að gera í formi áramótaheita. Ég strengi venjulega aldrei áramótaheit en nú er nauðsyn.
Áramótaheitin eru;
1. útskrifast
2. hætta að reykja í eitt skipti fyrir öll.

2008-01-01T15:41:00.000Z

Ég er þjóðníðingur....

Ég horfði ekki á áramótaskaupið í gær.

2007-12-29T14:08:00.000Z

Var hann nokkuð hommi?

Senn lýkur lestri jólabóka. Einn krimmi, smásögur, ljóðasafn og hálft lærdómsrit. Allt saman voða ágætt, en enginn áþreifanlegur hápunktur. Náttborðslesningin, sem á eftir að duga mér langt fram á nýja árið, því ég er svo kvöldsvæf, er svo ævisaga Davíðs Stefánssonar frá Fagraskógi, Snert hörpu mína. Titilinn er ljóðlína úr einu frægasta kvæði Davíðs, Kvæðið um fuglana. Kvæði þetta var eitt uppáhaldslag mitt þegar ég var pínupons, en uppá síðkastið hef ég bara heyrt það við jarðarfarir og er þar af leiðandi í minna uppáhaldi núna fyrir vikið.

Höfundur bókarinnar sem ég hef aldrei heyrt um, hikar ekki við að titla Davíð Þjóðskáld í formála sem og á baksíðu. Mér finnst alltaf skondið þegar hinir og þessir fá forskeytið þjóð- fyrir framan starfsheitið sitt. Davíð hefur hingað til ekki verið titlaður þjóð eitt né neitt. Hins vegar efast fáir um að hann hafi verið gott skáld og rithöfundur. Ég vona að þessi nýfengni "þjóð" titill verði Davíði ekki til ama.

Ég efast ekki um að ævisaga Davíðs verði nákvæmlega eins og allar hinar ævisögurnar sem ég hef lesið. Það er nánast sama um hvern er skrifað, bækurnar eru undantekningalítið eins. Drengur fæðist. Drengur les mikið af hollum skáldskap hjá ömmu/afa, drengur fer í latínuskólan, drengur fer til kaupmannahafnar og fer að drekka vín og prófar að sofa hjá stelpu. Kaupmannahöfn er svo einskonar vendipunktur. Þaðan virðist lífið geta tekið tvær stefunur

a) drengur verður áfengissjúkur, lýkur aldrei neinu prófi og hengir sig/dettur niður stiga/ hoppar fram af Löngulínu, en verður öllum harmdauði

b) drengur lýkur prófum, snýr baka til Íslands og slær í gegn heima í héraði.

Æviferill Davíðs fellur vel að forminu og höfundurinn getur skrifað Davíð inní bók sem allir Íslendingar hafa lesið amk tvisvar sinnum, nema að einu leyti; (og hér þarf höfundur að fara eins og köttur í kringum heitan eld) Davíð giftist aldrei. Því er kaflin um fagra kvenkostinn, hamingjusama fjölskyldulífið og börnin sem fetuðu í fótspor pabba síns, (nema kannski einhver afbirgðilegur laukur, yfirleitt örverpið. En þá er það líka tekið fram að örverpið hafi strax frá fyrsta degi líkst móður sinni mikið) ekki með í bókinni.

Þá er auðvitað freistandi að spyrja afhverju. Þankagangur flestra er því miður þannig að þeir sem ekki kjósa að eignast fjölskyldu hljóti að vera samkynheigðir. Teprulegir íslenskir blaðamenn sem skrifa ævisögur fyrir jólin lenda iðulega í vandræðum þegar viðfangið þeirra (lífs eða liðið) fetar ekki alveg í fjölskyldunormið. Sérstaklega man ég eftir sögu Ingólfs Margeirssonar um Maríu Guðmundsdóttur fyrirsætu. Í seinni hluta bókarinnar var kafli sem hét hvorki meira né minna en; Greta Garbo og hin kosmíska ást. Ingólfur, sem venjulga skrifar læsilegan og léttan texta skipti skyndilega um stíl og sagan breyttist í framúrstefnuskáldskap um stund. Þegar Ingólfur snýr til baka með Maríu í næsta kafla flýtur frásögnin áfram eins og ekkert hafi í skorist.

Íslenskir ævisagnaritarar ættu að taka Guðberg Bergson sér til fyrirmyndar þegar kemur að því að sigrast á plagandi siðferðiskenndinni. Nú eða hann þarna kúbanska rithöfund sem sagði frá því í afar nákvæmum lýsingum í sjálfsævisögu sinni hverning hann og félagar hans borðuðu holur í tré og vantsmelónur áður en þeim hugkvæmdist að draga geiturnar afsíðis.

Nú veit ég ekkert um hvort að Davíð frá Fagraskógi hafi hneigst til karla eða kvenna og mér er í raun nokk sama. Mér finnst "hommun" á liðum persónum afar hvimleið. Stundum er hún gjörsamlega útí hött (Snorri Sturluson var hommi sagði einhver Norðmaður sem læði norrænu við mig einu sinni) Stundum á hún rétt á sér (Leonardo DaVinci var jú handtekkin fyrir ókristilega hegðun með öðrum karlmönnum), oftast eru þessar pælingar yfirleitt gagnslausar í víðara samhengi. Stundum víkja þó ævisagnaritarar eilítið að þessum málum og þá yfirleitt undir rós

Eitt fyndnasta dæmið um þetta var í ævisögu Árna Magnússonar. Árni giftist vissulega, en kvonfangið hans var einhver uppþornuð ekkja sem var alltof mörgum árum eldri en hann. Þau sváfu víst aldrei saman svo vitað sé til. Í loka kaflanum um Árna, þegar sagt er frá dauða hans og eptirmælum er einkalíf hans (sem nánast ekkert var talað um í bókinni) reifað í nokkrum orðum þannig að ástríða Árna á mölétnum skinnhandritum hafi verið fjölskyldulífinu ofar. Sem er líklega alveg rétt. Á næstu síðu eru svo höfð eftir einhver eftirmæli vinar hans sem segir eitthvað á þá leið að í augum Árna hafi ætíð verið einhver djúp sorg og þrá eftir einhverju sem aldrei varð. Þá flissaði ég.

Ég er ekki komin mjög langt með skáldið frá Fagaraskógi, en ég hlakka mikið til að sjá hvernig farið verður með einkalíf hans. Varla fer ævisagnahöfundur Davíðs að segja að Þjóðskáldið hafi verið hommi?

ps: Þessi langloka er í boði Bókasafns Kópavogs þar sem sem engir gestir hafa látið sjá sig enn þó að safnið hafi opnað fyrir meira en klukkutíma síðan . Hin stelpan sem vinnur með mér er í Bubbles...

2007-12-25T21:39:00.001Z

jólajóla

Jólagjafaheimtur voru með ágætum þetta árið. Svo virðist sem vinir og ættingjar hafi afar náinn skilning á því sem skiptir mestu máli um jólin. Þ.e að lesa góðar bækur, hlusta á góða tónlist* og vera hlýtt, þá sérstaklega á tánum.
Ég og móðir slóum í gegn í eldhúsinu að vanda. Reiddum fram eina þríréttaða eins og ekkert væri sjálfsagðara. Ég og móðir erum fagurkerar og lífskúnsterar þegar þannig liggur á okkur og gærdagurinn var svo sannarlega einn af þeim dögum.
Að vísu varð mér á að borða eina teskeið af óblönduðu andasoði (sem er bara einhver andskotans efnafræðiafurð og ætti eiginlega ekki að nota í mat) og dauðrotaði nokkra bragðlauka í leiðinni. Restinn gekk áfallalaust fyrir sig.
Rauðvínssósur hafa alltaf átt upp á pallborðið á heimilinu síðan að yngsti laukurinn (ég) lærði að drekka rauðvín án þess að fitja upp á nefið. Síðan þá hefur rauðvínsnotkunn í matargerð farið sí vaxandi og náði hámarki í gær. Þegar við bárum matinn á borð kom nefnilega í ljós að nánast hver einasti diskur á borðinu hefði komist í snertingu við rauðvín á einn eða annan hátt. Rauðvínslegnar andabringur, rauðvínssoðnar perur, rauðvínssósa, rauðlaukur soðin úr púrtvíni. Ég hefði bara þurft að hella smá slettu á kartöflurnar og salatið til að fullkomna myndina. Enda hef ég aldrei fyrr orðið full við að borða mat.
Pabba fynnst alltaf hálfgerð synd að horfa uppá okkur mömmu hella dýru víni í potta og á pönnur og grætur einu tári fyrir hvern desilítra sem ég og móðir gusum yfir matinn með okkar fullkomlega brenglaða verðmætaskyn. Hann kvartar samt aldrei meðan hann borðar, helvískur.

Síðan kom jólasnjórinn í gær. Ekki nóg með það heldur bætti Breiðholtið um betur með jóla þrumuveðri. Það hef ég aldrei upplifað áður en þótti mikið til koma.

Veriði svo dugleg að jólast þarna úti.

*hvað maður flokkar sem góð tónlist er náttúrulega fljótandi hugtak. Sumir innan veggja þessa heimilis vilja meina að 100 country classic hits sé góð tónlist. Því er ég ekki sammála.

2007-12-21T09:38:00.000Z

Í dag

er stuttasti dagur ársins. Samkvæmt Almannaki Þjóðvinafélagsins mun sólin ekki koma upp fyrren á morgun. Ég ætla að vera skynsamt spendýr og leggjast í vetrardvala í dag.
Eftir morgundaginn verður svo allt á uppleið aftur.

Annars ætlar sveitta lestrargengið að halda uppskeruhátíð í kvöld. Í síðasta partýi varð ég mér til skammar og hyggst endurtaka leikinn í kvöld. Fátt jafnast á við fíflagang í góðra vina hópi.
Námsmenn erlendis eru snúnir aftur og gær hitti ég tvo slíka. Ég get ekki beðið eftir að verða sjálf námsmaður erlendis á ný. Fá svona bláirerudalirþínirlandmittínorðrinu fíling þegar maður lendir með æslandexpress á Miðnesheiði. Fyllast stórborgarhroka gagnvart litlu Reykjavík og tönglast á því í sífellu hvað húsin hérna séu lágreist og bjórinn dýr.
Nei, annars, það er að rísa háhýsi á við tvær hallgrímskirkjur í Kópavogi. Nú er tíminn til að fyllast lotningu og hógværð. Ég ætla að fara með einhvern af þessum erlendu námsmönnum í skreppitúr uppí smára við tækifæri. Fá þau til að fallast á hné....

2007-12-19T15:55:00.000Z

Einu sinni...

Var ég 15 ára og fór í Eymundson í kringlunni með fyrsta bókalistann úr menntó. Þetta var áður en að bankarnir fóru að veiða unglinga í skuldafen. Einu áreitin tengd skólagöngu voru frá bókabúðunum (sem þá voru ennþá í samkeppni) sem vildu fá til sín kúnna. Ég man að ég fór í Eymundson vegna þess að þeir höfðu samið við nemendafélagið og gáfu mér dagbók. Á innsíðu dagbókarinnar voru tölulegar "staðreyndir" um menntaskólaárin.
Vissiru að...
55% prósent fólks segja menntaskólaárin bestu ár lífsins? Stóð meðal annars og ég held að aldrei áður hafi ég upplifað eins mikla pressu. Nú færu í hönd gullárin og það væri undir mér einni komið að standa mig. Annað tækifæri fengi ég ekki.
Ég eyddi menntaskólaárunum aðallega í unglingauppreisn. Ég datt inní frekar róttækan félagsskap sem hentaði mér ágætlega. Saman með nokkrum öðrum eyddi ég fjórum árum í að vera á móti öllu. Mest þó sjálfri mér, þó að ég segði engum frá því.

Ágætis target fyrir bitra unglingauppreisn voru fyrirbæri eins og jól.
Þegar ég var 17 ára skrifaði ég þetta á bloggið mitt, þegar ég var að hnýta í jólin. Þá sturluðu smáborgarahátíð neyslumenningarinnar sem mér fannst þau vera:
Sleppið jólatrénu, fáið ykkur jóla-katkus í staðinn. Fyrst að rjúpur eru friðaðar í ár, hvernig væri að hafa máf í matin, þeir eru svo sannarlega ekki friðaðir.

Mikið ofsalega er ég hamingjusöm að vera ekki 17 lengur.

Ég bið lesendur afsökunar á þeim mikla nostralgíuham sem bloggið mitt er í þessa daganna. Ég veit hreinlega ekki afhverju ég er svona upptekin af sjálfri mér. Þetta lagast líklega þegar ég skila af mér ritgerðinni og fer aftur að umgangast fólk.

Þú færð jólamáfinn í Hagkaupum. Vorum að fá úrvals sílamáfsbringur og reyktan silfurmáf. Veiðibjöllur á sérstöku tilboðsverði.